Ledendag PvdD

Vroeger gingen we nog wel eens naar een PvdD-congres, maar sinds we hier in Groningen wonen, vinden we deze te ver weg. Nu zag ik dat er een landelijke ledendag in Zwolle werd georganiseerd, dat is niet al te ver, dus besloten we er heen te gaan. Het vond plaats in Theater de Spiegel.

Het thema van deze dag is ‘Biodiversiteit dichtbij’

De eerste spreker was Patrick Jansen, ecoloog en universitair hoofddocent Wildlife Ecology Wageningen universiteit:

Daarna kwam Ingrid Visseren-Hamakers, senator PvdD.

Katinka Polderman, beslisboommaker des vaderlands, voor de broodnodige humor:

En, last but not least, Esther Ouwehand, hier haar toespraak.

Het was een zeer interessante middag en ook fijn om weer eens onder gelijkgestemden te zijn.

Spinvis

Tot mijn verbazing las ik dat Spinvis hier vlakbij zou optreden, in het kerkje van Hornhuizen.

Direct gereserveerd, want het zal snel uitverkocht zijn.

Spinvis maakt eigenzinnige muziek die je muzikale poëzie kunt noemen met soms eigenaardige en diepzinnige teksten.

We hebben een CD van hem, maar na het nummer Astronaut, dat werd gedraaid op de uitvaart van een vriend van onze zoon, heb ik eigenlijk nog maar zelden geluisterd. We waren hem een beetje uit het oog verloren.
Tot nu dus. 

Samen met striptekenaar Hanco Kolk bracht Spinvis een nieuw album uit, in woord en beeld, een boek en een plaat. Een kerstsprookje over een dorpje ‘Lutke Krub’, dat hier vlakbij zou zijn. 

De dichter Kasper Peters uit Eenrum las ook voor uit eigen werk:

Meindert Talma:

Saartje van Camp en Spinvis:

En naar huis met gesigneerd boek.

 

Huiskamer (2)

een boeketje van langs de weg

Het schilderen van de aftimmering rond het glas-in-lood raam is klaar (tenminste tot de deur).

Behalve de vaasjesverzameling, heb ik ook nog ander Ravelli aardewerk uit een verhuisdoos gehaald en neergezet. Heel leuk om je verzameling weer in het zicht te hebben.

De overgang tussen de voormalige twee ruimtes was erg lelijk en het zou veel hak- en breekwerk betekenen om dat goed te krijgen. Dus maakte Henny een ombouw en ik verfde hem wit.

We lieten twee glazen plankjes maken en voor de rest van de planken hergebruikten we Ikea-boekenplanken.

Toen we vorige week in het Kloostermuseum in Aduard waren, zag ik een vitrine met groen glas, en toen kreeg ik weer zin om mijn groen glas uit te pakken. Het overblijfsel van de verzameling groen glas past precies in de nieuwe kast en ik vind het mooi staan. Zover ik het weet is het meeste uit de jaren '30 tot '50. Ik ga de herkomst nog wel een keer echt opzoeken.

Een magnetisch, oplaadbaar lampje maakt het af:

Nu even niks en dan weer moed verzamelen om verder te gaan.

Museum Aduard

Van de musea bij ons in de buurt hebben we er eentje nog niet bezocht. Dat is het Kloostermuseum in Aduard. Het kleine museum is gevestigd in een van de oudste huizen van Aduard, circa 1600.

Er zijn in Aduard nog verschillende huizen te vinden die met kloostermoppen van het oude klooster zijn gebouwd.

We krijgen een persoonlijke ontvangst en rondleiding door een bevlogen gids met een vat aan kennis èn mooie verhalen! Ook neemt hij ons mee voor een bezichtiging van de 13e eeuwse ziekenzaal van het klooster.

Bij de balie stond een vitrinekastje met antiek groen glas. 

Dat gaf mij het laatste zetje om mijn eigen verzameling groen glas weer te voorschijn te halen en uit te stallen.

Nieuwe kuip

In juni 2020 hadden we in Perk-3 een speciekuip als vijvertje ingegraven. Dit jaar is een maatje groter aangeschaft, allereerst om de betonpoeren te maken voor de overkapping. Daarna heb ik de kuip goed schoongemaakt en apart gezet om de oude kuip te vervangen. 

De laatste is namelijk een maatje groter. Omdat er van alles leeft in de kuip, dacht ik dat ze met wat meer ruimte wel blij zouden zijn.

Voorzichtig schep ik het grootste deel van het water uit de kuip. Hoe dieper ik kwam, hoe voorzichtiger. Op de bodem lag een laagje modder. Ook dat schep ik voorzichtig in een teiltje.

Henny begint ondertussen te graven, het gat wordt dieper en breder.

Twee reusachtige kikkers en een stuk of zes kleine kwamen te voorschijn. Een van die grote kikkers sprong weg, de tuin in. Verder waren er heel veel poelslakken, wat bootsmannetjes, waterkevers en larven van waterjuffers. De salamanders zag ik niet, maar die overwinteren op land, dus komen ze hopelijk volgend voorjaar weer.

Deze kikker kwam even kijken wat er allemaal gebeurt:

Bootsmannetje:

Larve van juffer:

Als de kuip er eenmaal waterpas in zit, vul ik hem deels met water uit de regenton. Op de bodem van de kuip leg ik een kapotte bloempot en wat stenen. De dakpan komt ook weer terug als noodhulp voor drenkelingen. Dan het oude water erbij met de kikkers. De tweede grote kikker sprong ook weg. Hopelijk komen ze terug. Alle slakken en wat er kruipt in de modder, gaan ook terug. Van de waterpest gaat ongeveer de helft terug. In het voorjaar maar eens kijken of ik aan wat andere waterplanten kan komen.

Na een tijdje is het water weer helder, alles het troebele is naar beneden gezakt. Als ik er met de zaklantaarn in schijn zie ik de twee grote kikkers heerlijk rustig in het water hangen. De kleine kikkers zitten waarschijnlijk onder de bloempot.

Sleedoorn

De inheemse sleedoorn (Prunus spinoza) is een van de eerste stuiken die bloeit in het voorjaar, met talloze witte bloempjes aan de nog bladloze takken. De plant is belangrijk voor het behoud van de biodiversiteit.

Eind van de zomer groeit een deel van de bloemen uit tot bessen of sleepruimen. Deze zijn de voorouder van de pruim. 

Sleedoorn groeit vaak langs bosranden, in lichte loofbossen en als heggen.

De mooie blauwzwarte, licht bedauwde vruchten zijn erg wrang, ze bevatten veel tannine en zijn licht giftig. Ze worden eetbaar na de eerste nachtvorst of als de bessen een tijdje in de vriezer hebben gelegen. Een bekende verwerking is sleedoornjenever.

Van oudsher werd de sleedoorn, net als de meidoorn, gebruikt als natuurlijk prikkeldraad om het vee binnen het weiland te houden.

De sleedoorn is de boom van Samhain, het Keltische nieuwjaar en verbeeldt de donkere kant van het jaar en tegelijkertijd een nieuw begin. Zijn zusje de meidoorn is verbonden met het lentefeest Beltane om het terugkerende licht te vieren.

Toen we hier in 2018 kwamen wonen, heb ik vrij snel een Sleedoorn geplant, wel een heel kleintje. Nu, zes jaar later zitten er eindelijk bessen aan, een stuk of tien. Het is een beginnetje. Maar ik wil zo graag eens jam van sleedoorn maken en dan heb ik wel wat meer nodig.

In een dorpje vlakbij, Molenrij, bevindt zich 't Waddenwoud. De eigenaars hebben het overgenomen van De Fledder, een voormalige vlier- en duindoornkwekerij. 

Het is een fantastisch mooie plek, van zo'n 8.000 m2, wat een voedselbos in wording is. Het is onderdeel van Het Krasse Kruid en vakantieappartement De Sokkeraai. Lang voordat we wisten dat we hier zouden gaan wonen, hebben we daar eens gelogeerd, in 2011, dertien jaar geleden!

Van de eigenaars mocht ik daar sleedoorn plukken. Twee flinke vergieten vol, gewassen en hup, in de vriezer. 

Een deel heb ik niet ingevroren, maar op pekelwater gezet, om ‘sleedoornolijven’ te maken. Die moeten zo'n vier maanden trekken. Ben benieuwd.

Update: Ze waren niet erg lekker. De smaak deed wel aan olijven denken, maar ze waren te zacht geworden, niet prettig in de mond.

Van de rest heb ik een bijzondere jam gemaakt, het recept vind je op mijn andere blog.

Morgenstond (17)

Deze ochtendwandeling doe ik nu met regelmaat. Ik schrijf er alleen niet steeds een blogje over, dat zou saai worden, want de wandeling is vaak dezelfde. Vanmorgen was het mistig en dan is alles extra mooi.

Zo vroeg in de morgen is de kans groot dat je reeën tegenkomt. Drie verdwenen achter de dijk

... en de vierde ging de andere kant uit:

Hoewel je allerlei vraagtekens kunt zetten bij de huidige vorm van akkerbouw, levert het ondanks alles toch mooie plaatjes op:

Waterschapshuis:

De kwelder verandert al in herfstkleur:

De berenklauwen en rietstengels hingen vol schitterende parelsnoeren van mistdruppeltjes.

 

Op de terugweg zag ik deze schapen, ze waren onderdoor het stroomdraadje gekropen naar de tegenoverliggende akker. Ik deed nog een poging om ze terug te sturen (ik heb tenslotte ooit een workshop schapenhoeden gedaan). 😁

 

Maar zij vonden toch echt dat het gras aan de andere kant groener was.

Het is heerlijk om vroeg in de ochtend teen wandeling te maken. Je hebt er echt heel de dag profijt van. Ik barst van de energie en ben lekker gaan tuinieren. Blad wegharken van de paden en de grasveldjes. Grasmaaien. Wat planten verplaatsen, want de kippen krijgen wat meer ruimte. Toen de mist optrok werd het een fantastisch mooie dag, dat helpt ook!