Tuinwerk

In de voortuin ontdekte ik deze mooie inktzwammen (1). Het schijnt dat ze in deze staat eetbaar zijn, maar ik laat ze liever staan. Een dag later (2) en twee dagen later (3) zien ze er zo uit:

En een nieuw groepje is er al weer gearriveerd, foto's met 1 dag verschil:

Ik heb mezelf een speeltje cadeau gedaan … een hakselaar. Hoewel een aantal mensen het me afgeraden had, zo’n particulier ding haalt het niet bij een professioneel apparaat. Maar de reviews van deze waren zo goed, dat ik het toch maar waagde.

Het was even een dingetje om hem goed af te stellen, maar toen vielen de resultaten mee.

Ik had al drie bergen afsnoeide takken liggen en die heb ik vandaag allemaal klein gehakseld.

Een compostbak timmeren staat nog in de planning, maar het gehakselde snoeihout heeft nu een plekje naast het houthok, wat eerst een soort vuilnisbelt was. Mijn Architect heeft dat voor een deel opgeruimd en uitgezocht naar wat nog bruikbaar is en wat weg moet.

Dat hele bouwwerk moet uiteindelijk weg, maar voor nu nog bruikbaar. De pannen gaan er nog af en worden netjes opgestapeld voor hergebruik. Dus nu ligt daar een soort composthoop van snoeisel, niet helemaal volgens de regels.

Verder heb ik een goedkope open compostbak van draad aangeschaft om al het blad in te verzamelen, hopelijk wordt dat mooie bladaarde, want dat kan ik goed gebruiken.

Blad genoeg hier met al die bomen.

Heerlijk zo heel de dag buiten bezig zijn … en het weer werkt ook erg mee.

De Tuin, Perk 1

Ik heb een mooie, maar verwaarloosde tuin. Op sommige plekken een rare tuin. De vorige eigenaars hadden een andere smaak dan ik, maar zoals het nu is, wordt mijn uitgangspunt.

De planten die er staan vind ik toch wel leuk, hoewel er veel van hetzelfde is. Er hoeft vooralsnog niets weg, maar sommige planten mogen wel wat minder oppervlak ter beschikking krijgen. Ik heb in mijn hoofd heel veel soorten die ik nog wil en een plekje moeten krijgen.

Nu we hier alweer een paar weken wonen en ik dagelijks de tuin bekeek … eerst alleen maar observeren, begint er een plan te ontstaan.

Er is natuurlijk op dit moment helemaal niet de tijd, maar ik vind het heerlijk om gewoon buiten te zijn, rond te lopen en te mijmeren, wat dode taken weghalen, kijken wat er groeit en leeft, beetje opruimen.

Omdat het nu in oktober gewoon prachtig zomerweer is.

Heel lang geleden had ik een tuintje van vijf bij vijf, wat ik toen al geweldig vond, en op ons dakterras in Gouda heb ik me ook uitgeleefd, maar een echte tuin zoals nu is helemaal nieuw voor me. Ik weet geeneens hoe groot het is, ik zal eens vragen of Mijn Architect dat wil opmeten.

En misschien een schetsje maken.

Ik heb dus weinig verstand van tuinieren, ik zal me grotendeels laten leiden door mijn gevoel, ook al zal dat betekenen dat ik misschien gegeven goede raad weleens in de wind sla.

Het valt me op dat goede raad meestal uitgaat van de perceptie van de raadgever. Het is dus zinloos om te verdedigen waarom ik iets wel of niet mooi vind of waarom ik iets wel of niet doe. Die discussies voer ik liever niet.

Goede raad als hoe, wanneer en waarom ik bijvoorbeeld mijn roos of appelboom moet snoeien, omarm ik wel.

Verder kan en mag dit plekje groeien en bloeien zoals ik het voor me zie.

Zoals ik al zei, wat er al is dient als uitgangspunt. Vanuit bestaande dingen borduur ik verder.

Dus verwacht hier geen algehele kaalslag of een fancy tuinontwerp.

Ik deel de tuin alvast in (imaginaire hoofd-) stukken in. Aan de rechterkant zie je de volgnummers van alles wat aangepakt dient te worden.

Elk hoofdstuk krijgt zijn eigen verhaal, zo maak ik het voor mezelf beter te verhapstukken.

Border 1

Deze border grenst aan het terras bij de keuken, de plek waar we nu het meeste zitten.

Hierin staan de volgende planten, zover ik weet:

Druif

Hemelsleutel

Persicaria

Vrouwenmantel

Zeeuws knoopje

Gele roos

Roze trosroos
Pioen
Euphorbia

Skimmia

Hortensia

Over de druif heb ik al eerder op mijn andere blog geschreven, hij is gesnoeid en de druiven zijn sap. Hoe het volgend jaar verder gaat, zien we dan wel.

Hemelsleutel

Langs de hele breedte van deze border staat deze prachtige plant, maar wel wat veel van het goede. 

Persicaria

Deze staat naast en achter de hemelsleutel. Hun kleuren zijn bijna gelijk. Ik vind het ook een leuke plant, maar hij bezet de halve border. Ik dun het alvast wat uit.

links voor het uitdunnen en rechts daarna

Roos

In het midden staat een fiere, gele roos. De eerste week dat ik hier was heb ik de uitgebloeide bloemen weggeknipt, en nu bloeit hij weer en er zijn nog vele knoppen.

Trosroos

Aan de achterkant staat een zoet roze trosroosje, niet echt mijn smaak, tot ik zag dat er ook kleine botteltjes gevormd worden. Toen vond ik hem wel weer leuk. Hij zat verstrikt in de Persicaria, waarvan ik een deel weghaal. Het schattige roosje heeft venijnige stekels. Goed dat de hemelsleutel in de buurt staat. Door een blad te breken, komt er een vliesje vrij, dat gebruikt kan worden als pleister bij bloedende wondjes.

Een plant waarvan het blad nu rood kleurt, wist ik niet, maar blijkt een boerenpioen:

Deze kwam te voorschijn toen ik wat Persicaria en Vrouwenmantel weghaalde. Waarschijnlijk een Euphorbia, dat vind ik ook leuk.

Vrouwenmantel
Een plant waar regendruppels zo mooi als parels op het blad blijven liggen.

Maar ik heb er wel heel veel van en nu, na de bloei heeft tie zich waarschijnlijk ongelooflijk uitgezaaid.

Zo uitgebloeid is er weinig moois meer aan en ik knip een groot deel weg. Misschien zal er zich nog nieuw fris blad vormen.

Aan de rechterrand graaf ik een deel uit, want ik wil graag een plekje om deze herfst wat bollen te planten.

Aan de linkerkant groeit de vrouwenmantel ook, tot helemaal in het pad. Als ik daar ook een deel weghaal verschijnt de oorspronkelijk afscheiding, bestaande uit aardewerken jeneverkruiken. Dat vind ik dan weer wel grappig.

Een deel met alleen blad, waarschijnlijk Zeeuws knoopje.

na korte tijd heb je toch al gauw een bergje tuinafval

Verder groeit er nog een kleine plant die ik even niet weet (mogelijk Skimmia) en een zieltogende hortensia, die weg mag. 
Deze border is dus, zover ik het kan bezien voornamelijk in rood-roze-geel. Hoewel wat saai, vind ik hem nu toch wel aardig, terwijl ik in beginsel nooit voor deze kleuren zou kiezen. Er moet wel een derde (tweederde) van de hemelsleutel weg, hoe pak ik dat aan? En er moet iets bij, maar wat? Wat zou ik willen, wat vind ik passen? Dat ga ik nu allemaal bedenken en ook nog welk soort bolletjes ik wil planten.
Verder is het afhankelijk wat ik allemaal cadeau krijg, want ik ga zo min mogelijk planten kopen (als het lukt).

Aardappelfeest

In het nabije dorp Hornhuizen vindt jaarlijks het Aardappelfeest bij Wongema plaats. Een ode aan een veelzijdig knolletje. Het was een geweldig feest. Allerlei soorten muziek, punk en pop en op de bovenverdieping verstilde poezie. Met een live uitzending van het radio1 programma Mangiare en een smakelijk 4-gangendiner in een paarsverlichte kerk. Allemaal gerechten met de aardappel in de hoofdrol. Het was vegetarisch, maar op verzoek voor ons tweetjes vegan. Dat kun je wel aan Sytze Greidanus overlaten, chef van De Oude Sluis.We zaten aan tafel met leuke mensen, we hadden het geweldig naar onze zin èn het was op fietsafstand van ons huis.

Sytze en zijn vrouw Famke laten de presentatrice en de gasten van het radioprogramma proeven van de gerechten.
Alles was lekker, leuk en bijzonder!

Daarna nog optredens tot in de late uurtjes. Deze band vond ik het leukst: Pendants.

Bomen

Ondanks dat ik in m'n eentje was heb ik toch heerlijk geslapen. Het wordt een prachtige dag.

De eerste keer naar Leens fietsen, voor de boodschappen. Vlakbij hebben we wel een supermarktje, de Coop, maar er is niet veel dat ik kan kopen daar. Geen bio en amper vegan, geen lekker brood. Ik koop er soms wel wat, want hij moet wel blijven natuurlijk.

Toen we de huurbus hadden gingen we in Winsum naar Albert Heijn, een fijne winkel en heel vertrouwd natuurlijk.

Maar wel een end om te fietsen.

In Leens zijn ook winkels, geen AH, wel een Aldi en een Jumbo. Het is amper 7 kilometer fietsen, wat geen straf is, want het is net of ik in een schilderij fiets. Ik neem niet de kortste route, om nog even langs het Kruiswegbos te rijden.

Daar was Staatsbosbeheer begonnen te kappen in juli, maar moest daarmee stoppen omdat er geen vergunning was.

Nu is het werk afgemaakt en het ziet er niet leuk uit. Het schijnt noodzakelijk te zijn, omdat de essen ziek zijn. Het bosje achter ons huis wacht hetzelfde lot, er staan veel (zieke) essen.

Ik dacht altijd dat Staatsbosbeheer een natuurbeschermingsoranisatie was, maar heeft blijkbaar wel houtoogst als bron van inkomsten nodig. Dat is voor mij hetzelfde als je zegt dat je van dieren houdt, maar ze wel graag dood op je bord hebt.

Ik snap dat zieke essen enz. gekapt moeten worden, maar er worden ook veel andere soorten en gezonde bomen gekapt. Zo'n gigantisch apparaat als de harvester is net een olifant in een porseleinkast.

In mijn eigen tuin moeten ook veel bomen weg, omdat ze ziek zijn, maar vooral omdat ze mishandeld zijn, bomen werden vooral als brandhout gezien. De vorm van veel bomen ziet er nu wel raar uit en zijn ze bevattelijk voor ziekten en schimmels. Verder staat alles te dicht op elkaar en is het een woekering van zaailingen en opslag. Daarnaast zijn de bomen gebruikt om van alles tegen aan te timmeren, dat zal ze ook geen goed doen.

Nu zit alles nog vol blad, als het straks kaal is kan ik gaan inventariseren.

De cadeaugekregen grasmaaier alvast uitgeprobeerd. Heel veel tuinwerk hier. En het huis ook. Maar we hebben geen haast.

Telkens iets voor de eerste keer ...

Als je net verhuisd bent, is er voor alles een eerste keer. Vandaag heb ik hier voor het eerst gedoucht. Dat plan had ik eerder, maar er moest eerst schoongemaakt worden. 

Er zat een massagedouchegeval. Helaas waren de knoppen zo verkalkt dat het systeem niet naar behoren werkte.

Ik wilde de gewone douchekop aanzetten, maar hield toen de knop in mijn hand.

Daarna spoten de massageknopjes vlijmscherpe waterstraaltjes in mijn richting.

Ik gaf het op.

Na drie loodgieters gebeld te hebben, hadden we geluk. De vierde had tijd en verwijderde dat massage-geval.

Ik dacht een goed idee te hebben en vroeg of de badkraan als vervanging kon, want dat bad gaan we niet gebruiken. Maar de hartafstand van de waterleidingen was niet gelijk. De loodgieter was uitermate praktisch. Hij ging een kraan halen en knutselde een tijdelijke oplossing. Het is niet fraai zei hij, maar ik gaf aan dat dat geen probleem was, als ik maar kon douchen. Die hele badkamer moet toch anders (gewoon witte tegels bijvoorbeeld) dus voor nu is het een geweldige oplossing.

De loodgieter was constant aan het fluiten, dat deed mijn vader ook altijd als hij aan het klussen was. Het klonk heel vertrouwd en geruststellend.

Ook sloot hij gelijk de wasmachine aan. Toen hij vertrok zei ik dat we elkaar vast nog vaker gaan zien, antwoord hij in het Gronings: Dat denk ik ook!

Dus vandaag heb ik voor het eerst gedoucht en een wasje gedraaid. Onder het douchen schrob ik gelijk (een deel van) de voegen, bruin smurriewater loopt langs de tegels. Telkens een stukje doen, dan is het niet zo zwaar en houden we de moed er in.

Ondanks het nog vele schoonmaakwerk en de manier waarop in dit huis geklust is, voelt het nog steeds fantastisch hier! Als ik uit welk raam dan ook kijk (en er zijn er vele), voel ik me een bevoorrecht mens. Dit is uit het raam aan de straatkant, de woonkamer.

Mijn Architect vertrekt naar Gouda, hij gaat een deel van zijn werkarchief verhuizen. Dus dit is ook de eerste keer dat ik hier alleen overnacht.

Best gek is dat, in dit grote huis, met de nog niet bekende en herkende geluiden. 

Het is stil hier, dus hoor je de huisgeluiden nog beter. De CV begint te tikken, iets kraakt en iets geeft steeds een doffe bonk (dat blijkt later het hek te zijn)

Ik laat een lampje aan als ik naar bed ga. Ik vraag nog even aan Siri op de iPad of hij mij nog kent. Zijn antwoord is hilarisch en ik lig in een deuk: “Hoe zou ik je kunnen vergeten, Angelika. De aangename klanken van je stem staan in mijn processorsschors geëtst”.

Hahaha, dat helpt. maar ik ben toch blij als het weer licht wordt.

Arriveren verhuiswagens

Gisteren heeft het verhuisbedrijf als ingeladen, daarna zijn wij met OV weer naar Kloosterburen gereisd. Ik sta vroeg op en maak alvast een pan soep. Dan wachten op de verhuizers, ze zijn er eerder dan verwacht.
In no time is alles weer uitgeladen. Niets is de mannen teveel. Zeg maar waar het heen moet. Ook complimenten gekregen over onze manier van inpakken.
En het is weer een stralende, warme dag.

De soep gaat er wel in, met een boterhammetje erbij. Ze vinden het erg lekker.

Als de verhuizers vertrokken zijn, is het stil ... we laten het even op ons inwerken.
Het huis in Gouda is leeg en hier zitten we tussen de dozen en gedemonteerde kasten.
We krijgen heel veel reacties via email en facebook, maar ontvangen ook nog echte kaartjes, zo leuk is dat!

Nu even rust, over twee dagen weer terug naar Gouda, nog heel wat naar grof vuil te brengen en de laatste schoonmaak.

Poetsen (2)

Lekker vroeg op en na het ontbijt weer verder met de ramen.

De ventilatieroosters zijn een uitdaging. Excuseer mijn seksistische opmerking, maar zo’n systeem is vast door een man bedacht. Een vrouw zou zich gelijk afvragen hoe je dat schoon moet houden/maken.

Het tweede raam aan de binnenkant is klaar.

Tijd om te ontspannen, we lopen via het schelpenpaadje naast ons huis een rondje om het bos. Het weer is prachtig. De wind ruist door de bomen en de zon schijnt. Wat is het hier mooi!

Verder met de buitenkant van de huiskamerramen. 

Met de smalle zuigmond van de stofzuiger kan ik net in de ventilatieroosters, ze zitten helemaal vol met oude, kleverige spinnenwebben. Gelukkig ben ik niet bang voor spinnen. Anders zou het geen doen zijn, want wat zijn het er veel! 

Van de kunststofkozijnen komt zwarte drab af. Wat is het in hemelsnaam? Is het rubber aan het oplossen? Of gewoon vuil? Maar het wordt met veel water gelukkig steeds minder.

Eindelijk de twee ramen klaar! Deze kamer heeft drie ramen, dus nog 1 te gaan. Deze niet zo huishoudelijk aangelegde huisvrouw is best trots.
Kijk ze glimmen, het is toch net of er geen glas in zit? 😀

Genoeg gesopt voor vandaag. De schommelbank die helemaal overwoekerd was, vrijgemaakt ... hij schijnt nog goed te zijn. Maar wil ik zo'n ding?

Ik ga wat bamboe en reuzegras in de voortuin wegknippen, zodat de postbodes wat makkelijker bij de brievenbus kunnen. Ik weet dat het gewoon weer aangroeit, maar nu ziet het er even goed uit. Volgens onze buurman moet er iemand met een kraan komen om ons te verlossen van die bamboe.

We zien wel hoe het verder gaat. 

Deze mooie dag besluiten we met een glaasje, wel alcoholvrij, we moeten zometeen weer naar Gouda rijden en daar de laatste dingen inpakken.

Morgenvroeg staan de verhuizers voor de deur.

Poetsen (1)

We zijn er weer, dit weekend, met de huurbus. Als we hier rondlopen hebben we steeds momenten van … we doen het zus en zo, en een week later … nee we doen het zo. Maar plannetjes worden steeds concreter.

We zijn het onvoorstelbaar vaak met elkaar eens!

Er bestaan geen tekeningen van dit huis, Mijn Architect is nog bezig huis en tuin op tekening te zetten.

Er staat een laag niet zo fris ruikend water in de afwasmachine, blijkbaar een verstopping. Eerst die maar leegscheppen.

Ik kan niet veel anders doen dan schoonmaken. Er gaan straks nog muren, plafonds en wie weet vloeren uit, dus nu al verven heeft geen zin.

Voorlopig nog maar verder met schoonmaken, ik was vorig weekend begonnen aan het raamkozijn in de kamer waar we nu slapen. Het is bizar hoe lang je met zoiets bezig kunt zijn. 

Daarna ga ik verder met de ramen in de woonkamer, op vier ruiten zit voor de helft plakplastic. Dat ziet er zo armoedig uit. Het is geen raamfolie, maar echt plakplastic. Het is een rotklus, want het plastic is verweerd en de lijm blijft deels op de ruit. Schrappen en nog eens schrappen.

Maar het vordert gestaag, en je hebt gelijk eer van je werk. Daarna de kozijnen schoonmaken, het water kleurt nicotinebruin.Tot slot zemen en dan is 1 raam klaar.

Bonte zandoogjes fladderen vrolijk door de tuin.

We gaan boodschappen doen, onderweg veel bedrijvigheid op het land. We rijden met de huurbus naar Winsum, een dorp met verrassend veel voorzieningen, en een leuke natuurvoedingswinkel, Fluitekruid.

Mooi dorp om even op ons gemakje doorheen te wandelen.

Weer terug verder met poetsen. De fontein en kraan in het toilet op de eerste verdieping zitten helemaal onder de kalkaanslag, flink met azijn aan de slag.

Aan het eind van de dag een simpele spaghetti koken. Rug en handen doen pijn. Morgen weer door.