Nieuwjaarsbijeenkomst Groninger Landschap

 

Vanmorgen vind de nieuwjaarsbijeenkomst van het Groninger Landschap voor alle vrijwilligers plaats in het koetshuis van de Ennemaborg in Midwolda. Het was drukbezocht, iets te druk naar mijn zin.

Met collega Yvonne en haar man Ben maakten we een wandeling over het landgoed. Het was een schitterende dag. 

We kregen de tip dat er een bosuil in een boomholte zat, maar die konden we niet vinden, die was de drukte waarschijnlijk ook ontvlucht.

Na de wandeling was er erwtensoep of vega bonensoep. De mannen maakten zelf een toetje van groninger koek met slagroom! 😆

Kipjes in 2024

Afgelopen jaar is er veel gebeurd bij de kipjes. Ons haantje Ta is overleden in juni, hij was toen ongeveer 5 jaar. De nieuwe haan Pearly kwam samen met de Bielefelders Jenny Wren en Ophelia.
Ruby wordt dit jaar 4 en Avalon 3 jaar.

Ei van Columbus

Dit jaar hadden we meer eitjes dan vorig jaar en waren de dames minder broeds. Tussen haakjes vorig jaar.

Ruby 154 (119) eieren en totaal 21 dagen broeds in 2x (59 in 4x)

Avalon 128 (126) eieren en totaal 76 dagen broeds in 8x (104 in 11x)

Ruby was hardnekkig in de rui in oktober, die hele maand heeft ze niet gelegd en zat ze niet lekker in haar vel. Vooral de veertjes in haar nek deden er lang over om uit de buisjes te komen. Een enkele keer heb ik haar opgepakt en dan zachtjes tussen duim en wijsvinger wrijven. Het lijkt wel plastic.
Maar oppakken geeft ook veel stress en uiteindelijk komt het toch vanzelf goed. Toen ging ze weer flink aan de leg, in de maand december zelfs 22 eitjes! Zijdehoenders leggen het hele jaar door.

Daarentegen hebben de Bielefelders nog niks gelegd. Toen we ze aanschaften in juni waren ze 18 weken. Dus ik rekende al snel op eitjes, maar niks, het hele jaar niet. Heel vreemd, het zijn geen haantjes, dus wat dat is? Ik ben benieuwd wat ze komend jaar gaan doen.

Het gaat nu goed tussen de twee rassen, maar heeft toch zeker wel 5 weken geduurd voordat de vrede teruggekeerd was. Ze mengen niet en de Bielefelders staan onderaan in de pikorde, moeten wachten met eten en anders worden ze weggejaagd. Ik zet ze wel apart met eten en lekkers, ik ben toch bang dat ze anders tekort komen.

Het slapen gaan is ok zo'n grappig ritueel. Zij gaan meestal het eerst naar boven, maar blijven dan in de ingang zitten. De zijdehoentjes moeten zich dan bijna vechtend naar binnen werken.
Soms blijft er eentje dan maar beneden slapen, in de legbak. Poetsen doen ze dan weer wel gezamenlijk.

In de nieuw uitgebreide buitenren hebben ze lekker de ruimte.Achterin heb ik herfstblaadjes neergelegd, kunnen ze lekker in scharrelen. Het gras is helaas allemaal op.

Mooie en schattige diertjes, ik ben er gek mee!

 

Voor al mijn bloglezers:

 

Van zeehondjes naar Etrusken

Het zeehondencentrum in Pieterburen gaat na ruim 50 jaar dicht. Ze verhuizen naar Lauwersoog, daar krijgen ze een plek in het WEC, het Werelderfgoedcentrum Waddenzee.

Ik ben er wel een keertje geweest, hier in Pieterburen, maar Henny nog nooit. Het is nog een paar dagen open, dus besluiten we op de valreep een bezoekje te brengen.

Het ziet er erg gedateerd uit, achterstallig onderhoud aan de gebouwen, dus we snappen wel dat ze vertrekken.

Behalve de gebouwen is het een gigantisch terrein, dus hoe dat opnieuw ingevuld moet worden? Hopelijk blijft wel de Waddenspeelplaats, een natuurlijk speelterrein met een teruggevonden beekje, in een tuin met oorspronkelijke beplanting van het Groninger land.

Hoewel het een grijze dag is, en alles kaal, kan ik wel zien dat dit een mooie plek is.

Voor zieke zeehonden zal het ziekenhuis wel een goede plek worden, de dieren worden volgens de nieuwe inzichten alleen opgevangen als het écht nodig is. Voor een bezoek, straks in april, ben je wel 2x zoveel entree kwijt dan in Pieterburen.

Omdat we vrij snel klaar zijn, besluiten we ook even naar Museum Wierdenland te gaan. De tentoonstelling over de Etrusken is ook bijna afgelopen. Dus pakken we die ook nog even mee, heel bijzonder. 

Wat me opviel was het verschil in aardewerk van Ezinge na chr. en dat van Italië voor chr.

Urn, Ezinge, 500-700 n.chr.:

Wijnkan in Corinthische stijl, Italië, 650-550 v.chr.:

Arboretum landgoed Tenaxx (2)

Zoals ik al van plan was om Tenaxx nog eens te bezoeken, komt de gelegenheid eerder dan verwacht. Ik zie dat ze een Kerstontbijt organiseren, met Mongoolse muziek. Ik reserveer gelijk twee kaarten.

In de vroege ochtend deze tweede kerstdag rijden we naar Wedde. Het is ongelooflijk druk, helemaal uitverkocht. Iedereen schuift bij elkaar aan tafel aan, het heeft een gezellig sfeertje.

Dan de prachtige muziek. De muzikanten uit Mongolië zijn vrienden van Saran en Rowan van Altai, Yesun op de Morin Khuur (paardenkopviool), en Khulan op de Yatga (Mongoolse harp). Mooi met die bijzondere keelzang en boventonenzang.

Na het ontbijt maken we een wandeling door het arboretum onder leiding van mevrouw Oudemans. Omdat het zo'n grote groep deelnemers is volgt de ranger haar met een geluidbox. Het is grijs en frisjes, maar wel droog. Het is een prachtig gebied.

Een voormalig aardappelveld, nu een landschap met bossen, vijvers en een monumentaal wit huis. Het arboretum, met 's werelds grootste collectie treurbomen uit het dinotijdperk, beslaat een derde van het landgoed. Verschillende levensgrote dinosaurussen tonen de evolutie van bomen en dieren door miljoenen jaren.

Hier neem ik de volgende foto:

We leren veel over naaldbomen en horen interessante verhalen. Ik had nooit zoveel met naaldbomen, maar kijk er nu wat anders tegenaan. 

Het is wonderbaarlijk hoe dit alles in amper 20 jaar zo is gegroeid.

De pindakaasboom, zo genoemd omdat het gekneusde blad naar pindakaas ruikt, lijkt twee keer te bloeien, eerst met witroze bloesem, en later komen de paarsblauwe vruchten met donkerroze kransjes. 

Mevrouw Oudemans laat zien dat deze boom veel zaailingen maakt en trekt ter illustratie eentje uit de grond. Als ze hem weg wil gooien vraag ik of ik hem mag hebben. Ze zegt dat ik wel een betere er uit mag halen en dat laat ik me geen twee keer zeggen (en na mij een heleboel anderen ook niet). Kijken of hij wil aanslaan.

Na de rondwandeling is er weer muziek, met warme chocolademelk. Rowan speelt hier ook mee:

Nou, rustig maar ....

Het was een leuke ochtend. Daarna gaan we natuurlijk even langs bij Jan wilde een Tuin, dat is hier vlakbij.

Wandeling 22

Ik geloof dat ik al meer dan een week geen zon gezien heb. Ik begin daar wat last van te krijgen. Deze morgen was ik vroeg wakker en toen ik de gordijnen opende zag ik een flintertje rood. Buienrader gaf voor een uurtje een klein zonnetje en dan regen. Ik spring uit bed, geef de kippen eten (ja, in badjas), kleed me aan en ga wandelen.

Op de Dijksterweg zit de zon achter een ufo-achtige wolk:

Linksaf richting dijk:

Op de akker van Landgoud zie ik een bijzondere roofvogel ... oh, nee, hij zit aan een touwtje. Het is een vogelverschrikker:

De kwelder ziet er koud en afwerend uit:

Als ik met mijn rug naar de dijk sta, zie ik de zon nog achter het waterschapshuisje:

Dan voel ik wat regendruppels, ik draai me weer om naar de dijk en jawel ... een regenboog, zichtbaar voor enkele seconden:

Op de terugweg nog een laatste beetje zon en als ik na vijf kwartier thuis ben is het weer helemaal bewolkt.

Maar ik heb hem gezien!

Nog een optreden

Warffum heeft een leuk huiskamercafe, De Huiskamer van Warffum. Vanavond treedt Bert Hadders daar op, dus voor ons aanleiding om het weer te trotseren om daar aanwezig te zijn.

Mooie laidjes en goeie verhalen had Bert. Een mooi klein optreden en hij nam de tijd. Ging tot laat door. 

Kookworkshop Ziltepad

 

Het Ziltepad is een nieuwe wandel- en fietsroute en verbindt bijzondere oude kerken langs de Waddenkust. Er zijn inmiddels negen etappes en deze staan beschreven in aparte gidsjes.

Voor mensen die (in de toekomst) overnachting of eetgelegenheid aan de pelgrims willen aanbieden, werd er een kookworkshop in Wongema gegeven. Ik ben altijd wel in voor een kookworkshop, je steekt er altijd wel weer iets nieuws van op.

In deze workshop leerde je met lokale groenten te koken, en handige tips om binnen een half uur iets op tafel te kunnen zetten, als er gasten komen mee-eten.

Simpele, goedkope dingen zoals uien in z'n geheel te koken, en daarna met een brander te roosteren. Heerlijk! Het kookwater is dan gelijk een mooie basisbouilon, ietsje bitter, maar heel smaakvol. Spitskool en prei in z'n geheel roosteren, krijgen ook een fantastische smaak.

Een risotto, niet van rijst, maar van geslepen spelt van mijn overbuurman Landgoud, met wortel.

Een selderijknol in aluminiumfolie in de oven laten garen, daar kun je weer van alles mee doen. Blijft ook een paar dagen goed in de koelkast.

Een salade van bloemkool met appel. Een een heerlijke, makkelijke walnoot-appelcake. Soms denk je veel te ingewikkeld bij het koken.

Heel gezellig en met leuke mensen!

Bandje

In Den Andel heb je Cultuurerf Andledon. Vanavond treedt de nieuwe band Packmen daar op.

Nieuw, maar met doorgewinterde muzikanten, die we al vaak hebben zien optreden. Dus gaan we daar graag naar toe.

Zij spelen hits van toen, maar dan anders.

Het is een gezellige, sfeervolle ruimte en het optreden was verrassend goed en superleuk. Ook met een spectaculair mooie versie van The Cure’s A Forest.