Van Kantens tot Wad

Molenrij

De elfde dag van deze vakantie en onze laatste dag in Molenrij. We rijden naar het plaatsje Kantens.

Als je een blog schrijft, maak je regelmatig bijzondere dingen mee. Een collega-blogster zei eens: als je in de buurt bent, kom maar een bakkie doen. En ik besloot er op in te gaan. We gaan naar het dorpje Kantens waar zij woont en gaan op de koffie. We worden gastvrij ontvangen. Het is erg gezellig en ik vind het leuk om te horen hoe dat nou is, in zo’n klein dorp wonen.

We krijgen een rondleiding door haar prachtig verbouwde huis, nog niet helemaal klaar, maar alles wordt terug in de oude staat hersteld. Wat een werk, maar wat wordt het mooi. En zo ontmoet je zomaar weer een leuk mens.

Mooi kerkje van Kantens ...

... met steunbeer

Daarna rijden we weer verder richting Noordpolder. 

Je kan niet in Groningen zijn, zonder even naar 't Zielhuis geweest te zijn. Daar neem ik lekker povverd. Het is erg gezellig op het terras en we moeten lachen om een groep pubers die terugkomen van wadlopen, zwart van het slik tot de nek. Ze springen moedig het koude water in om af te spoelen.

Haventje van Noordpolderzijl

We wandelen een stukje de kwelder op en daarna een stuk op de dijk.

We gaan even liggen op de dijk en genieten van de oorverdovende stilte. De warme zon, de blauwe lucht, deze zilte plek. Hoe gelukkig kan je je voelen.

Als ik me bekeken voel en achter me kijk, staan er zo’n dertig schapen, allemaal in onze richting te kijken. Ze staan ons een tijdje verbaasd aan te staren en tot er een weer onverstoorbaar begint te grazen, volgen ze alle haar voorbeeld. Te laat voor een foto.

Het was zo’n ongelooflijk grappig gezicht, en terwijl wij nog nalachen lijkt het of ze nu hun schouders ophalen… rare lui die mensen!

Langzaam gaat ook deze middag weer om, wat koeien willen wel even poseren en dan … nou vooruit, nog een laatste drankje op het terras van ’t Zielhoes.

't Korensant

Al we tegen de avond weer terug in Molenrij zijn, besluiten we bij 't Korensant te gaan eten. Dat stond nog op m’n wensenlijstje.
Dit restaurant heeft een 'Bib', hier las ik dat dat betekent dat er een goedkope en goede maaltijd wordt verstrekt. Nou is goedkoop wel betrekkelijk, normaal eten we thuis van zo'n bedrag bijna de hele week, maar goed op vakantie gelden andere regels.
Vanuit onze B&B hoeven we alleen maar schuin over te steken.

We eten er uiteraard heerlijk, wat een verwennerij.

Als we vragen naar de Marne Grand Cru, krijgen we vier miniflesjes om mee te nemen.

Wat hebben we genoten en wat hebben we het goed!

Dinsdag Dicht (31)

Museum Wierdenland, Ezinge
(klik op de foto voor vergroting)

Wierden en Thee

Middag-Humsterland (Tolkien had het kunnen bedenken), is de naam van een streek en van een Nationaal Landschap. Middag is een verbastering van "Midage" of "mid oog", met de betekenis "middelste eiland" - vergelijk "oog" in Schiermonnikoog (wikipedia).

We rijden naar Ezinge om Museum Wierdenland te bezoeken. Overmorgen gaan we met High Standard Travel op 'Borgen en Wierden tour ' en dan bezoeken we het museum ook kort, maar ik wil even alvast alles uitgebreid bekijken.

Een wierde is wat de Friezen een terp noemen, een woonheuvel ter bescherming tegen het wassende water van winterstormen en springvloed.

Als later de dijken ontstaan zijn de wierden niet meer nodig. Ze worden weer afgegraven omdat de wierdegrond vruchtbare grond was en werd verkocht aan gebieden met arme grond. Tegenwoordig zijn de wierden beschermd.

Zo interessant allemaal, ik zou wel een hele blog kunnen vullen. Beter is als je het verder zelf op de website van het museum leest, zij kunnen het juister vertellen dan ik. Over de geschiedenis, over de mensen die er woonden, over de de archeologische opgravingen in de wierde van Ezinge rond 1930 onder leiding van de archeoloog Albert Egges van Giffen, enz.

Het is een erg mooi en prettig museum. Ook hangen er de prachtige gedichten van C.O Jellema.

De Theefabriek

Niet al te ver hier vandaan ligt Houwerzijl. Dat is ons volgend doel. Van een van mijn werkgevers kreeg ik met de Kerst een Bongo voor een High Tea voor twee personen. Bij de deelnemende zaken stonden er twee in Groningen, en dat wordt dus de Theefabriek in Houwerzijl, ook alweer zo’n leuke belevenis.

O, en die uitermate vriendelijke bejegening hier, een mens zou er toch bijna aan gaan wennen!

De cadeaubon bevat een uitgebreide thee, met eerst hartig en dan zoet. Onze serveerster adviseert ons om tussen de twee gangen het museum te bekijken, komt er weer wat ruimte. Gelukkig hoeven we de gerechten niet te kiezen, we laten ons verrassen. Wel moeten we een thee kiezen, uit zo’n 300 soorten.

Het is heerlijk allemaal en wat een geweldig plek. We kunnen nog steeds buiten zitten!

We kopen ook nog wat bijzondere theetjes om mee te nemen. Als we tegen de avond terugrijden besluiten we, na deze ‘Hoge thee’, om maar niet meer uit eten te gaan!

Sokkeraai en klooster

Na ons bezoek aan Domies Toen rijden we richting dijk. We zoeken een parkeerplekje waar eventueele landbouwreuzen geen last van ons hebben, want wat wordt er gewerkt hier deze dagen ... grote machines en aardappelen en suikerbieten, dag en nacht gaat het door, nu is het goed weer. Het is een machtig mooi gezicht, zelfs in het donker, met schijnwerpers de oogst binnenhalen.

Al die bedrijvigheid geeft me toch een geruststellend gevoel, crisis of niet, basisvoedsel is er. Hopelijk wordt het gifgebruik ook steeds minder, ik heb goede hoop!

We gaan over de dijk en kijken of er deze keer geen opdringerige paarden zijn. Nee, alleen wat koeien in de verte. We gaan ervan uit dat die niet in ons geïnteresseerd zijn.

We maken een heerlijke wandeling op de kwelder, alleen met de vogels en het zachte gefluuster van het slik, verder stilte en leegte ...

Daarna rijden we naar het plaatsje Molenrij, waar we een logeeradres voor de komende drie dagen hebben.

Dat is bij B&B de Sokkeraai. Een huisje gebouwd binnen in de oude boerenschuur waar vroeger een cichoreibranderij was (sokkeraai is Gronings voor cichorei).

Een fijne, ruime en betaalbare plek, gerund door een aardige familie. Voor de liefhebbers is er ook een sauna en een hottub. Voor de privacy bij het gebruik van de hottub is er een schutting geplaatst in de tuin. Wij zijn niet zo van het hottubben en hadden in plaats van die schutting liever onbeperkt uitzicht gehad. Maar verder een goede plek om te verblijven, lekker rustig ook.

Deze avond gaan we eten in het Hotel het klooster in Kloosterburen.

Daar hebben we in februari dit jaar gelogeerd tijdens de vogelexcursie met Nico de Haan. Zodoende weten we dat daar zeer bijzonder gekookt wordt door Jolanda Bos.

Geen kaart, maar afwachten wat de pot schaft. We vertrouwen er blindelings op en genieten van een erg lekkere maaltijd en de prettige sfeer daar.

Domies Toen

Een laatste blik uit de tuin van Finisterre

De negende dag van onze vakantie, het gaat hard. We hebben zo lekker geslapen in huize Finisterre. En dan een heerlijk ontbijt met leuk servies.

De servethouders zijn met een vaasje er aan vast, zodat je er een bloem in kan zetten. (Die moet ik ook hebben!)

We kunnen moeilijk wegkomen hier, maar uiteindelijk is het tijd. Jammer dat ik maar één nachtje had geboekt. We krijgen nog een eigengemaakt potje jam mee, zo attent. Ik denk dat we hier nog wel eens terug zullen komen.

Ook voor Galerie de Pronkkoamer, want die was gesloten.

We pakken weer in en laten Saaksumhuizen achter ons. We rijden naar Pieterburen en bezoeken daar Domies Toen.

Herfsttijloos

Domies Toen (tuin van de dominee) is een oude pastorietuin, met stinzenplanten, kruiden en wilde planten. Een fijne plek om te zijn.

Een ecologische, botanische tuin waar het altijd lekker rustig is. Ik ben donateur geworden omdat ik het een mooie, heerlijke tuin vind, dus dat wil ik wel steunen. Als we in de buurt zijn, gaan we er altijd wel even kijken.

Aronskelk

Geeraerdtscruyt... als ik er weer eens pesto van ga maken, zal ik het zo noemen

Lieveheersbeestjes aan het liefhebben

Henny aan het tekenen in het zonnetje

Finisterre in Soaksumhoezen

We verlaten Westerwolde en gaan naar het Hogeland. Via de N33, die we helemaal voor ons zelf hebben rijden we naar Saaxumhuizen.

Ik heb voor een nacht gereserveerd bij B&B Finisterre. Ik weet niet wat er nu op de eerste plaats staat ... Huisje Horizon of Finisterre. Wel verschillend, het ene is een huisje, het andere een B&B, maar beide op fantastische plekken. Ik denk een gedeelde eerste plaats. Westerwolde is erg mooi, maar het Hogeland spreekt me ook aan, zeker omdat de kust dichtbij is.

Man noemt dit een plek met een hoog ‘Angelika-gehalte’. Een mooie ruimte en fraaie tuin met appel- en perenbomen, bessenstruiken, vijver. En ... er lopen zijdehoentjes rond. Zulke leuke kippen! Er lopen er drie rond met zes al wat grotere kuikens. Ze maken zachte tokgeluidjes en de haan kraait beschaafd om 7.30 uur.

Het is al vaker gezegd, maar dit heerlijke zomerweer speelt natuurlijk ook een rol.

Avontuur op de kwelder
In de middag rijden we naar Pieterburen, we hebben ons opgegeven voor een kwelderwandeling van het Groninger Landschap. Bij gebrek aan voldoende deelnemers werden twee excursies samengevoegd. Dat bleek een tocht met de huifkar, wat we eigenlijk niet wilden. Nou ja huifkar, gelukkig niet, het was een tractor met overdekte laadbak, dus dat was toch wel weer leuk.

De deelnemers waren een ouder echtpaar, twee vriendinnen op leeftijd en een moeder met een tienjarig zoontje, en wij dus.

Plus onze gids Gerard.

De huifkardeelnemers waren qua schoenen niet echt voorbereid op de kwelder.

Aangekomen bij de dijk stapten we uit de huifkar en gingen de kwelder op.

Er liepen paarden. Gerard vertelde dat ze misschien even wat nieuwsgierig zouden zijn, maar ons dan verder met rust zouden laten.

De drie nog vrij jonge paarden dachten daar anders over.

Ze begroeten ons eerst, maar werden steeds brutaler. Ze duwden tegen je aan, renden weg, en kwamen in draf recht op je af.

Waarschijnlijk voelden ze de angst van de mensen aan, en omdat ze niet tot de orde werden geroepen, werden ze steeds meer opdringerig en onstuimiger.

Gerard kon met moeite zijn verhaal vertellen. Hij vertelde over de keuze van het wel of niet laten grazen van vee op de kwelder - kort gezegd komt het er op neer dat de natuur zich aan het beheer moet passen, i.p.v. dat het beheer in dienst van de natuur staat. Stof tot nadenken, maar omdat we zo op die paarden moesten letten, letten we ook minder op de ondergrond. Dus verdween er regelmatig een been met stadse schoen een eind in de zwarte smurrie. Dat was wel weer grappig.

Ik was niet zo bang voor de paarden, maar hield ze wel goed in de gaten, zodat ook bij mij plots een voet in de diepte verdween. Maar dat gaf niks, ik was er op gekleed.

Van de Zilte schijnspurrie, een rare naam voor een mooi bloempje, bloeit er nog een enkele. Helaas te klein voor m’n fototoestel, ik krijg hem er niet op.

Ik had wel te doen met onze gids Gerard. Hij was erg betrokken bij zijn deelnemers en terug bij de Buitenplaats liep hij met bakjes water te redderen voor schoen- en voetwassingen. 

Wij stapten met modderschoenen en al een terras op voor bier/wijn en bitterballen. In de zon.
Ik vond het geweldig, een beetje korte wandeling. We besluiten morgen zelf nog eens de kwelder op te gaan.

’s Avond gaan we in Eenrum naar Abrahams Mosterdmakerij. Eerst nog buiten een wijntje op het terras, dan naar binnen, lekker eten. Tot slot nemen we een drankje, kruidig zoet, zachte Groninger likeur.

Het is Marne Grand Cru, 't Gold’n Draankje oet de Marne!

De ober vertelde dat het komt van ’t Korensant. Mooi, want dat staat ook nog op het programma. Van de website:

Mooie ingrediënten… Rum, honing, kruiden, specerijen, Bekroond met een subtiele vanille noot.

Zwervend op het wad… Zwoegend door het slik… Zilte, heldere luchten van het Hogeland Levens-elixer...

Dat is wel weer erg toepasselijk.