Fleur en kleur: Wit

Toen Man en ik net verkering hadden bracht hij wel eens een bloemetje voor me mee, meestal van een tankstation en voornamelijk chrysanten in een akelig kleurtje. Voorzichtig gaf ik aan dat ik bloemen misschien beter zelf kon uitzoeken … ? Link hoor, voor hetzelfde geld krijg je nooit meer een bosje bloemen.

In de daarop volgende 30 jaar heeft hij nog drie keer een bloemetje aan me gegeven. Een keer stond hij op Schiphol op me te wachten -toen ik terug kwam van een weekje sapvasten in Portugal- met twee gigaboeketten. Hij kon niet kiezen en nam ze toen maar allebei. Nieuwsgierig stonden de omstanders te kijken voor wie die bloemenweelde bedoeld zou zijn.

Een andere keer toen ik op familiebezoek naar Hamburg was geweest, stond er bij thuiskomst een uiterst modern geval in een hoge glazen vaas op tafel met met in vorm gevouwen blad en een enkele bloem … hij had zich nu terdege laten adviseren door een trendy bloemenatelier.

Schat, ik zoek m’n bloemen voortaan zelf wel uit.

Afgelopen vrijdag kwam hij aan met een grote bos fluitekruid en koolzaad, tijdens zijn fietstocht geplukt en in z’n rugzak gestopt.  Vooral vrouwelijke fietsers zonden hem onderweg bijna verliefde glimlachjes toe.

Na 30 jaar heeft hij het eindelijk door … thuiskomen met bloemen die mij sprakeloos van geluk maken!

Van de echtgenote van een cliënt kreeg ik voor mijn verjaardag dat mooie theelichthoudertje, de lelietjes van dalen kreeg ik gisteren van haar.

In de bermen groeien ook de margrietjes alweer.

Meer Fleur en kleur vind je bij Veronique.

Dinsdag Dicht (47)

Cadeaus nog voor Man’s verjaardag: Snoep in een mooie verpakking, maar niet te .. eten en wijn met goede raad.

Huis Gouda

Nog wat laatste klussen en dan is ons huis na bijna tweeënwintig jaar wat verbouwingen betreft wel af.

Afgelopen week was onze geweldige timmervakman met de lastige klus bezig om het rotte kozijn in het trapgat te vervangen. Vol bewondering keek ik hoe hij op z’n wiebelige steigertje van trapjes en planken boven het trapgat de klus klaarde.

Het kozijn in de achtergevel kon gerepareerd worden.

Beide zijn ook van dubbelglas voorzien. De meeste ramen zijn nu van dubbelglas, behalve de erker, die laten we in originele staat.

In de zomer wordt het buitenschilderwerk aangepakt en dan is het huis wel ‘verkoopklaar’ … we gaan het tegen die tijd gewoon eens proberen. Je hoort veel verhalen van huizen die jaren te koop staan … we zien wel wat er gebeurt, we hebben geen haast.

Emotioneel zal het ook niet makkelijk zijn dit huis weg te doen. Het is een fijn huis, als ik het zou kunnen optillen en op een andere plek kon neerzetten …

Omdat ik deze week nog vakantie had, begon ik ook maar aan een klusje dat nog lag te wachten. Een kastje, gekocht in de winkel van m’n overbuurvrouw moest alleen nog ‘Kretablauw’ worden en klaar was m’n nieuwe kruidenkastje.

60 ...

Mijn architect is jarig vandaag en wordt 60 jaar. Reden om een feestje te geven. Terwijl we de gastenlijst samenstelden bleek al gauw dat onze huiskamer dat niet zou aankunnen.

We besluiten uit te wijken naar zijn atelier.

Mijn cadeau aan hem is een optreden van een van de beste Groninger zangers: Harry Niehof.

Wat vond ik het moeilijk om dat geheim te houden! Ik moest ook m’n email wachtwoord wijzigen, omdat Mijn Architect dat ook wel gebruikt. Het gebeurde me bijna een paar keer of ik had m'n mond voorbij gepraat.

Ik was wat nerveus voordat Harry Niehof kwam. Hoe zou men het vinden? Hoe zou hijzelf het vinden?

Zou men niet te rumoerig zijn bij die mooie ingetogen muziek? Wat zou men van het Gronings vinden? Het was bedoeld voor Mijn Architect, maar de gasten moesten natuurlijk wel willen luisteren.

In onze correspondentie had Harry al aangegeven dat hij wel een ’mooi allochtonensetje’ zou maken.

Het was geweldig leuk, ook de gasten hebben ervan genoten. Harry Niehof kan binnen no time het publiek voor zich innemen, schijnbaar moeiteloos switcht hij tussen liedjes, anekdotes, grapjes en maakt echt contact met de mensen. Een van de gasten zei nog tegen me: “Goh, zo’n bekende zanger-gitarist in Groningen en helemaal niet uit de hoogte, makkelijk te benaderen ... juist erg aardig, zo'n leuke man ...” Vertel mij wat!

Het was zo gek om ‘onze’ Groninger binnen te zien komen. Mijn Architect probeerde z’n verbazing goed te verbergen! Het was echt een verrassing en ook al had ik het allemaal zelf geregeld, ik voelde het ook als een verrassing!

Aan de gasten heb ik gevraagd om als cadeau een A4-tje voor de jarige te maken, zodat hij een map vol persoonlijke brieven zou hebben. Wat hebben mensen er een werk van gemaakt, bijzonder mooie, grappige, creatieve bijdragen. Scherpe observaties en terugblikken naar avonturen uit het verleden. Allemaal heel verschillend.

Die map is een heel bijzonder dokument geworden.
Daarnaast heeft hij ook nog veel cadeaus gekregen.

Hij kan de rest van het jaar op de bank blijven zitten, met een goed boek en een goed glas wijn!

Het is zo leuk om iedereen weer te zien en ik realiseerde me dat we sommige contacten in de loop der jaren wel wat verwaarloosd hebben. We besluiten ons leven te beteren.
Trouwens, gastvrouw en -heer zijn is helemaal niet makkelijk. Je wilt met iedereen een woordje wisselen, alles in de gaten houden, maar er is te weinig tijd om uitgebreid met iedereen te praten. Sommigen had ik toch even wat meer aandacht willen geven.
En ik heb nog nooit zo weinig gedronken op een feest ... ook geen tijd voor, haha.

Het was een ontzettend leuk feest. Zoon heeft veel filmpjes en foto’s gemaakt en samen met de map kunnen we nog lang nagenieten.

Meer info over Harry Niehof.

Give away

In de afgelopen vier weken is mijn blogbericht Bert Hadders en de Nozems - give away 139 keer bekeken en dat brengt het op de vijfde plaats in de top 10 van de meest populaire berichten.

Daarbij hebben tien personen een reactie geplaatst. Hoewel ik op wat meer reacties gehoopt had, ben ik er toch erg blij mee.

Van deze tien zijn er twee anoniem, dus die kunnen niet meedoen aan de verloting van de CD De Coöperoazie.

George gaf aan dat hij al een gesigneerde CD heeft (uiteraard!), dus blijven er 7 over voor de trekking. Ans, X, Siek, Tante Brocante, Gerrie, de Friezin en Hendrika.

Vandaag is de trekking ... nog heel even geduld!

En dan is het zover … zeven namen op een papiertje. Daarmee ga ik naar mijn uiterst betrouwbare en onpartijdige overbuurvrouw van de Bloemen-brocantewinkel en zij trekt een papiertje uit het blik. (Voor de zekerheid heeft de buurvrouw nog een tweede kandidaat getrokken, voor als nr. 1 niet zou reageren.)

En de winnaar is … Siek!

Van harte gefeliciteerd Siek, mail me even je adres, dan kan ik de CD naar je opsturen.

Helaas voor de anderen, ik gunde het jullie ook, maar er kan maar één winnaar zijn, bedankt allemaal voor het meedoen. Ik vond het leuk om ook eens een ‘Give away’ weg te geven, enne … de CD is nog steeds te koop. Zoals George al zei … het is een top CD en hoe vaker je luistert, hoe beter hij wordt!

Wat ook erg leuk is, is de band eens live te zien optreden. Bijvoorbeeld vanmiddag op het Bevrijdingsfestival in het Stadspark in Groningen.

Maak er verder een mooie dag van en realiseer je dat wij dat wèl in alle vrijheid kunnen doen!

Fleur en kleur op woensdag: rood

Gisteren de Dag van de Arbeid … het leeft hier in Nederland niet, in bijna alle Europese landen is 1 mei een officiële feestdag. De Fransen geven elkaar op die dag lelietjes-van-dalen, wit, maar ik hou het vandaag op rood, allerlei tinten rood:

Meer Fleur en kleur bij Veronique.

En weer een jaartje ouder ...

1978, eerste keer vliegen, naar Mallorca

Zoals ik precies een jaar geleden ook al zei: ik ben niet thuis op m’n verjaardag.

Waar ik dan wel ben? Vanavond kun je me vinden op een plek in Groningen waar ik heel graag ben: Café Marleen!

Maar eerst laten we Broer en Schoonzus kennis maken met de fameuze eierbal.

Later stappen we in de auto om in de provincie nog wat fundahuisjes te bekijken. Op funda zien ze er altijd beter uit dan in het echt, maar het helpt wel om een idee te krijgen waar en wat er zo allemaal te koop staat.

Een kop mosterdsoep in Eenrum en dan weer terug naar de stad.

We eten ‘s avonds bij de Weeva, het eten is allemaal geweldig lekker, het is aspergetijd … maar de bediening was deze keer erg traag, het duurde me allemaal te lang en ik wilde zo graag tijdig in Marleen zijn.

Bert Hadders en de Nozems treden op, het is Koninginnenacht, maar het lijkt toch een beetje of ik een band voor m’n verjaardag gekregen heb.

Een superleuke avond met geweldige muziek en fijne mensen, zelfs nog met cadeautjes!

De volgende dag, Koninginnedag, daar heb ik niet zoveel mee. Al dat foeilelijke oranje en al die zooi. Het is wel lekker weer en we zitten weer eens sinds tijden op een terrasje. Later moeten we ons door de drukte naar het station begeven, het voelt alsof je in een trechter zit. Maar eenmaal het museum voorbij is er weer lucht.

Dat was het dan weer, drie fijne dagen in Groningen!

Toneel: 'Woensdag gehaktdag'

De eerste avond van ons weekend Groningen gaan we naar een voorstelling van het Noord Nederlands Toneel. Alweer een ontdekking.

De voorstelling is ‘Woensdag Gehaktdag’, naar het gelijknamige boek van Richard Klinkhamer, de man die zijn vrouw vermoordde en haar in z’n tuin begroef. De veelzijdige acteur Albert Secuur (ik zag hem voor het eerst in de Groningse serie Boven Wotter) neemt je mee in het leven van de moordenaar.

Hij switcht van de oude naar de jonge Klinkhamer, naar de echtgenote, officier van justitie, rechter, journalist. Met verschillende stemmen en mimiek, in een duizelingwekkend tempo volgen deze personages elkaar op. Een harde, rauwe voorstellling, waarbij ik een keer van schrik bijna van m’n stoel val. Ik voel geen medelijden met een moordenaar, maar bijna wel begrip voor zo een beschadigd mens, zo’n getraumatiseerde jeugd en de tijd bij het Franse Vreemdelingenlegioen waar hij mensen moest executeren. Ik voelde soms tranen prikken.

Je zit de hele voorstelling op het puntje van je stoel, je kijkt je ogen uit hoe Secuur zich door het décor beweegt.

De percussioniste Michelle Samba verbeeldt, met de verbazingwekkende muziekinstumenten, zijn gemoedstoestand. Zwaar onder indruk ondergaan we het geheel.

O, je zou het zelf moeten gaan zien!

Het kan nog in Groningen in Theater de Machinefabriek op 2, 3 en 4 mei en in Utrecht in de Stadsschouwburg op 30 mei.

‘Hat sil heve’ conventie RHS in Heerenveen

Gisteren, 25 april, was de 8ste conventie van de Nederlandse Red Hat Society.

Deze keer is de organisatie in handen van chapter Het Friesche Haagje uit Heerenveen.

Man gaat mee naar Heerenveen, een bezoek aan het museum Belvédère stond allang op zijn lijstje en zo reizen we gezellig samen.

museum Belvédère

Helaas ben ik de enige van mijn chapter die gaat, maar dat weerhoud me niet, deze jaarlijkse landelijke dag is voor mij het hoogtepunt van m’n lidmaatschap van de Red Hat Society. Omdat ik deze maand jarig ben mag ik weer een paars hoedje op. Leuk is dat veel ladies me bij aankomst op het station al gelijk komen feliciteren.

Ontvangst op station Heerenveen door Queen Afrodyn en de burgemeester

De conventie vindt plaats in het Fryslân Fean Plaza van het Abe Lenstrastadion. We worden op het station ontvangen door  de lieve famkes van Heerenveen en door een vrolijke burgemeester. Het is zoals elk jaar weer een spectaculair gezicht als een stoet van zo’n 450 uitbundig in het paars en rood uitgedoste vrouwen door de stad trekt, achter de muziek aan. Sommigen hebben er veel werk van gemaakt, met prachtige galajaponnen, anderen hebben enkel een rode broek uit de kast getrokken, het maakt niet uit, we hebben allemaal een rode (en enkelen een roze of paarse) hoed op.

Het is goed georganiseerd, de politie zorgt dat we veilig door het verkeer geloodst worden en deze galante dienders behoeden ons er zelfs voor dat we over paaltjes struikelen.

We worden door iedereen onderweg vrolijk begroet, soms zelfs met open mond van verbazing.

Bij het stadion aangekomen is er een (soms niet zo ladylike) run op koffie en gebak, begrijpelijk want velen komen van erg ver, en hebben dus al een flinke reis achter de rug. Maar de opzwepende djembé muziek maakt alles weer goed.

Queen Afrodyn en de burgemeester heten ons op erg grappige wijze welkom.

Daarna treedt de cabaretgroep ‘Jong Belegen’ op, een mooie en hilarische voorstelling.

Dan volgt een (meer dan voldoende) lekkere lunch. Er waren ook allerlei leuke kraampjes met hoeden, sieraden e.d.

Hoewel er van de Goudse chapters geen Redhatters gekomen waren, ben je natuurlijk niet alleen met meer dan 400 ladies. Toch was het soms wat jammer, want eigen groepjes blijven toch min of meer bij elkaar.

Ik had met Man afgesproken en vertrok daarom eerder.

De weg terug was makkelijk te vinden, want langs de hele route hingen paarse en rode balonnen.

Man en ik hadden afgesproken in het mooie Grandcafé Paul Kruger.

We komen erachter dat dit ook het ‘clubhuis’ van de Famkes van Het Friesche Haagje is en we besluiten hier te blijven eten, want ik verwacht dat er later veel Redhatters zullen komen. Dat was ook zo, wat een gezelligheid!

In de gekregen goodybag zat ook nog een bon van 10 euro korting, dus naast een erg lekker diner was dat ook een fijne verrassing.

De famkes hebben deze dag fantastisch georganiseerd, ik vond het een vrije dag en de reis naar het noorden dubbel en dwars waard ... chapeau!