Dinsdag Dicht (51)

Emborios, Chios, Griekenland 8 augustus 2001

Het enige strand op Chios met zwarte kiezels. Toch in 2001 wat stenen meegenomen ... en ik heb ze  nog steeds.

bewaar een steen in je tas

uit het land waar je sliep

Spinvis - Kom Terug

Aap en airmiles

Dit blog is verplaatst naar hier.

Fleur en kleur: Ratelaar

Ik heb het idee dat er in mijn woonplaats veel minder gemaaid wordt dan in voorgaande jaren. De bermen zijn nog nooit zo mooi geweest! Elke dag als ik een bepaalde weg naar m’n werk fiets, zie ik wel weer wat nieuws. Bezuiniging? Misschien een voordeel bij de crisis?

Ik heb wat ratelaar voor thuis in de vaas geplukt.

De ratelaar staat niet echt te boek als mooie bloem, maar ik vind hem wel wat hebben, dat lipje met paars stipje.

Op de bloggerswandeling leerde ik dat de ratelaar een halfparasiet is, hij is voor z’n voedingstoffen afhankelijk van grassoorten. Hij dringt dus grassen terug, zodat er meer plaats is voor andere bloemen, zoals bijvoorbeeld orchissoorten. Ook leerde ik dat de ratelaarspanner, een nachtvlinder, weer afhankelijk is van deze plant.

Als de ratelaar uitgebloeid is maken de zaden in de verdroogde bloemen bij een zuchtje wind een ratelend geluid, zo komt hij aan z’n naam.

In de Groninger Kroon kocht ik in 2010 een bijzonder boekje: ‘Een zinvol geheim, wat planten mij vertellen’ van Dorine Haveman.

Zij beschrijft in haar vertellingen hoe je als kind kijkt naar een plant of een boom en de betekenis van ouderen in het leven van een kind.

Regelmatig leek het bijna alsof zij het over mij had, alsof ze mij als kind heeft gekend. Dat het mijn ervaringen zijn waarover ze schrijft!

Ook de prachtige tekeningen van Coor Muller maken dat ik dit boekje koester, en lees en herlees. Bij haar verhalen komen beelden van vergeten momenten van vroeger terug, of beter gezegd, vooral het gevoel bij die beelden.

Wonderlijk.

Door haar verhaal over de ratelaar herinnerde ik me, behalve een lagere schooltijd die ik helemaal niet zo leuk vond, dat ik de ratelaar toen wel kende, maar nu helemaal vergeten was.

Meer Fleur en kleur bij Veronique.

Dinsdag Dicht (50)

Naar aanleiding van een vorig blogbericht waarin ik m’n molenmesje noemde èn ter gelegenheid van m'n 50ste 'Dinsdag Dicht' het volgende verhaal in het Knoalsters:


Friedrich Herder
Aan de overkaande van de badde over wieke ston n hond, n Dobberman mit de taanden bloot te graauwen en te blavven. Deur mien 8-joarege ogen leek t n monster.

"Kom, deurlopen", zee mien pabbe en hai luip badde op. Mit mien ogen dichte luip k hom noa.

d'Hond gromde en graauwde nog haarder en k zag hom badde oplopen, noar ons tou. Hai was kloar om te springen. Gaauw sloot k d'ogen weer. Opains heurde k n plonze. Baange dat mien pa in t wotter valen was, dee k d'ogen weer open. Pa ston der nog en k zag dat e zien mezze, zien vliemschaarbe Herder, dichtklapte en in zien buutse dee. Over de raand van badde zag k de hond in wieke drieven. Om hom tou wuir t wotter rood.


Van ver zag en heurde k de roupende boer noaderbie kommen. Toun e stoef tegenover mien pa ston ruip e: "Wat hestoe mit mien hond doan, verdamme?"
t Bleef n telle stil.

"k Kom mien loon ophoalen van oflopen weke".

Mien pa was d'haile weke bie dizze boer aan t eerappelkraben west.
"En wel mien verdainde loon in weg stoit, goit wieke in, want woar aine drift kinnen ook twije drieven", zee pa trankiel en hai keek boer strak aan.

k Zag dat boer wit om neuze wuir.

Boer draaide zuk om en luip noar boerderij trogge. In keuken telde boer mien pa zien loon uut.

"Hufst nait weer te kommen".

k Zag aan gezichte van mien pa dat e dat ook nait van plan was.


Toun pa sikkom vatteg joar loater uut tied kwam, mozzen mien bruiers en zuster zien raive en aander spullechies verdailen. k Hufde mor ain ding.

Zien loatste Friedrich Herder messie, ligt nou bie mie op bozzem in n kopern deussie.

Dit verhaal vond ik op de leeswaardige website van Lou Meyer, voormalig politieman in Groningen, heden ten dage schrijver.

Fleur en kleur, 'wie het kleine niet eert ... '

Ik kan het niet laten … elk moment dat ik langs bloemrijke plekjes fiets, pluk ik wat bloemetjes voor thuis.

Overal staan kleine vaasjes, kneuterig, maar ik ben er dol op. Hoe vaak Man (zuchtend) moet antwoorden als ik weer eens zeg: mooi hè? Ja, jaahah…

Een geopende klaproos kan je niet plukken, verontwaardigd laat ze gelijk haar mooie blaadjes vallen, maar nog in de knop lukt het wel … met bewondering volg ik hoe ze in een gekreukelde feestjurk tevoorschijn komt.

Mooi bij lelijk, daar vond ik ze ...

Bieslookbloemen veranderen van strak naar wulps en Wikke in een vaasje vind ik van zo een gestileerde schoonheid dat ze op veel plekjes hier in huis staan.

Op het dakterras bloeit nu een struikje met kleine witte bloemen, waar ik de naam niet van ken, wordt hier ‘gemeentestruikje’ genoemd omdat ik ze ook wel in openbaar groen zie:

Het Boeddhahoofdje is door de vorst gespleten -noemen we nu Boeddha met hoofdpijn- , maar binnenin woont een pissebed samen met een duizendpoot. Als dat maar goed gaat! De campanula groeit er met compassie omheen.

Nog meer fleur en kleur vind je bij Veronique.

Dinsdag Dicht (49)

Nationaal Beek en Esdorpenlandschap Drentsche Aa, 26 mei 2012

‘Laat ons vooral nooit vergeten, dat Natuur- en Landschapsbescherming geen stokpaardje is van een klein aantal hedonisten of wetenschappelijke ijveraars, maar een streven naar levensvervulling voor iedereen en in het bijzonder een redding voor allen, die geboren en getogen zijn in de sombere buurten van de ouderwetsche groote steden.’

Jac.P. Thijsse, 1946, Kruiden langs heg en steg

Rabarberjam

Toen we afgelopen zondag vertrokken bij ‘Jan wilde een tuin’ in Westerlee, kregen we een grote bos rabarber mee. Nou ben ik gek op rabarber, maar dit was ruim twee kilo!

Jan zei nog: anders gooi je het maar weg. Nee, nee, in huize Ontdekking/Engelwortel mag sinds begin dit jaar geen voedsel meer weggegooid worden.

Ik besloot er jam van te maken. Hier vind je het recept.

Groningen: Twee bands en lekker doorzakken

Na ons vertrek van ‘Jan wilde een tuin’ rijden we naar de stad Groningen.

Om 17.00 uur treedt MacBetty op in Café Buckshot, we vermoeden dat we dat niet op tijd gaan halen.

We zetten de auto in de parkeergarage, gaan inchecken in BudGett, worden hartelijk ontvangen door Scott - we zijn kind aan huis - en we lopen snel naar Cafè Buckshot. Inki en haar band zijn al begonnen, we gaan er eens lekker voor zitten, aan de bar. Leuk is het, erg leuk!

Na afloop lopen we langs Café Marleen, Marleen is er al, we gaan even zeggen dat we straks komen voor het optreden van The Rockaways, eerst nog even een hapje eten.

Nu wat eenvoudiger dan gisteravond, maar ook lekker op het terras van de Brasserie, erg gezellig hier in de Poelestraat.

Een bodempje voordat we het Groningse nachtleven induiken!

De band van deze avond, The Rockaways - Lou Leeuw, Hans van Lier en Harry Groeneveld - spelen blues en popcovers. Fijne muziekavond!

We hadden ons voorgenomen om op een beetje redelijke tijd weg te gaan, maar het werd toch weer tegen vijf uur in de morgen. Hè, wat had ik het toch weer naar m’n zin … lekker keten met leuke/gekke Groningers en … (zelfs) een verdwaald Brabants stel.

Gelukkig hoef je er bij BudGett er pas om 12.00 uur uit!
Morgen 2e pinksterdag, vrije dag (nog wel).
Voordat we terugrijden willen we nog wat fundahuisjes bekijken op het Hogeland.

Jan wilde een tuin

We verlaten Drenthe vanmorgen, maar niet voordat we eerst nog genieten van een heerlijk ontbijt in de zon. Deze twee nachten bij de Paardeblom in Taarlo heb ik weer eens aan een stuk door geslapen, dat komt weinig voor.

We maken vandaag een rondje provincie Groningen. Gisteren stond in het teken van ontmoetingen met medebloggers en ... vandaag ook weer.

We gaan bij blogvriendin Mina en haar man in Kantens op de koffie.

Ze hebben een leuke, stoute hond en kipjes in de tuin. Mina’s man is ook imker, hij vertelt over de problemen die nu voorkomen bij het bijenhouden.

Ze wonen op een prachtig plekje en het is erg gezellig.

Daarna rijden we naar Westerlee.

Een tijd geleden heb ik de blog ‘Jan wilde een tuin’ ontdekt. Deze tuin is te bezoeken en dat stond al een poos in mijn things-to-do boekje. Het is een sprookjesachtige grote tuin, met bosgedeelte, een elfenbos met de wonderlijke bloempjes epimediums, een siertuin, moestuin en kruidentuin. Hier en daar mooie kunstwerken. Een prachtige natuurlijke vijver en een schitterend tuinhuis van Alex den Braber, met kunstwerken en door Jan gemaakte vazen en objecten in keramiek.

In dat huisje worden we getrakteerd op een glas jus d’orange.

In de tuin bloeit de Blauwe papaver (Meconopsis). Op de website van Neerlands Tuin staat het volgende te lezen:

Blauwe papaver of hoornpapaver stelt zoveel eisen, dat de plant geregeld aandacht moet krijgen. Wie eenmaal een aantal van deze papavers in de tuin heeft, mag zich 'vakman' noemen. Zo'n vakman heeft niet voor niets deze bijzondere papaver in zijn tuin. Ze behoren tot de allermooiste planten die er bestaan.

Een vakman mag hij zich zeker noemen, je hebt niet het idee dat je door een aangelegde tuin loopt, zo natuurlijk komt het over. Nog maar een paar jaar geleden was dit weiland.

Behalve die mooie papaver groeien er nog veel meer prachtige bloemen in deze tuin. Zoals een mooi gekleurde Akelei.

Of het Gebroken hartje, Jan laat zien hoe je dat verandert in A lady-in-the-bath. En een Jan-op-de-preekstoel, die heb ik ooit ook op m’n dakterras gehad.
Hele grote kippen heeft Jan ook, Brahma’s en Orpington (dacht ik).

Akelei

A lady-in-the-bath, Gebroken hartje

Jan-op-de-preekstoel

moestuin

De naam van zijn tuin is het antwoord op de vragen waarom ga je naar Oostgroningen verhuizen? Jan wilde een tuin.

Geweldig vind ik dat. Jan’s manier van tuinieren spreekt me zeer aan, we hadden wel meer overeenkomsten in denkwijzen, leuk was dat!

Met tegenzin verlaten we die wondermooie plek, waar we zo gastvrij ontvangen werden, maar we moeten verder. Met een grote bos net geoogste rabarber vertrekken we, want in de stad Groningen staan nog twee dingen op ons programma.

Restaurant van Tarel, Taarlo

Na de heerlijke bloggerswandeling gaan we terug naar onze B&B in Taarlo, voor een douche en korte rust. Lichtelijke zonnebrand op armen en decolleté.

Taarlo blijkt het oudste dorp van Drenthe te zijn (820 n.C.). Vlakbij onze logeerplek is een restaurant, Van Tarel. Ik had al op internet gekeken, het is wel wat aan de prijs, maar heeft het voordeel dat we niet met de auto hoeven, kunnen we lekker een wijntje nemen.

Het is een mooi restaurant in een voormalige middeleeuwse boerderij. Volgens de website werken ze met de beste produkten, diervriendelijk en biologisch. Klinkt allemaal prima.

Ik schrik altijd van de zin ‘Heeft u gereserveerd?’, het klinkt altijd als: ‘Bent u wel helemaal goed bij u hoofd om hier zomaar zonder meer binnen te lopen?’

Binnen is genoeg plaats, maar we willen buiten … er wordt moeilijk gekeken. Er staan gewoon nog ongedekte tafeltjes tussen, dus we begrijpen het probleem niet.

We mogen aan een gereserveerd gedekt tafeltje gaan zitten, maar dan moeten we wel verhuizen als er een andere tafel klaar is. We vinden het best.

Ondertussen wordt er op het terras heel wat afgesjouwd met tafeltjes.

Maar als we eenmaal zitten en bestellen mogen we ook wel blijven zitten. Waar al dat vertoon nou voor nodig is? Is men tegenwoordig niet blij met elke klant die zo gek is om voor een etentje voor twee zo’n 150 euri te spenderen?

Wij hebben een heerlijke dag gehad en ons humeur is niet te verzieken.

We kijken rond. Ik ben altijd wat huiverig voor restaurants die net wat duurder zijn, voor je het weet kom je tussen de ‘kouwe kak’ of anderzinse snobs terecht, of nog erger, mensen die het niet zijn, maar doen alsof.

Wat ook naar is, is bedienend personeel dat denkt dat het erbij hoort om arrogant te zijn. Moeten ze dat, is dat policy?

Naarmate de avond vordert, worden ze wat losser, wat meer zichzelf, we zeggen hoe we denken dat de namen van hun collega’s zijn en dat geeft veel hilariteit. Wij worden nog vrolijker, er komt een tweede flesje rosé. Wat kunnen wij het samen toch leuk hebben!

We hebben de goedkoopste rosé genomen (27 euro), neem je een wijn van 50 euro, dan ga je niet zo gauw voor een tweede fles.

Gek was wel dat de fles wijn van onze keus dan weer niet voorgeproefd hoefde te worden, zeker te goedkoop (!) maar ach, wij passen ons wel aan hoor. Wat ze wel weer siert is dat er niet moeilijk over kraanwater werd gedaan. We starten met heerlijk brood en zelfgemaakte pesto.

Toen we bijna aan het hoofdgerecht kwamen, werd het buiten toch wat frisjes en we vroegen of we naar binnen konden, dat was geen probleem!

Maar dan het eten: werkelijk fantastisch lekker gegeten!

We hebben voor het menu van de maand mei gekozen, vier gangen voor 37,50:

Salade van voorjaarsgroente met Livar-ham

Tonijnfilet met tomaat en bieslook

Kalfslende met asperges en bearnaiseboter, geserveerd met peterselieaardappelen

Panna cotta met ananas

Alles werkelijk even heerlijk en de kalfslende sloeg alles, het vlees smolt in je mond! (het laat wel een schuldgevoel na, ik neem me voor dat dit de laatste keer is dat ik kalfsvlees eet).

tonijnfilet

kalfslende met asperges

 rabarber-sorbetijs en rabarber-clafoutis 

Alleen de panna cotta trok me niet zo, ik had op de kaart Rabarber-clafoutis en rabarber-sorbetijs zien staan. Mag ik het dessert ruilen? De schattige ober kijkt wat moeilijk. Ik betaal wel bij, zeg ik snel … en opgelucht zegt hij dat het kan.

Man vind de panna cotta heerlijk, maar ik geniet uitermate van m’n rabarbertoetje. Ik geloof trouwens dat ze het uiteindelijk toch niet doorberekend hebben. Maakt niet uit. We nemen ook nog een lekker desserwijntje. Een mooie afsluiting van een heerlijke dag.

Tot slot lopen we een beetje onvast die paar meter naar onze B&B.

Bloggerswandeling Drentsche Aa

We worden ontvangen met koffie en zelfgebakken kruidkoek. Met een inspirerend gezelschap, tien leuke enthousiaste mensen, bloggers en aanhang, gaan we op pad. Een mooiere dag hadden we ons niet kunnen wensen. Stralende zonneschijn met een zacht briesje. We lopen door een schitterend gebied, het Natioaal Beek en Esdorpenlandschap Drentsche Aa en eindigen bij een hunebed.

Ik leer van alles over het landschap en de bijzondere insecten en prachtige bloemen.

Van elf uur tot vier uur in de middag wandelen we door veld, bos en hei, ik kom soms oren en ogen te kort.

Ik schrijf wat steekwoorden op in de hoop alles te kunnen onthouden, maar laat dat op een gegeven moment maar varen en ga vooral genieten van wat ik hoor en zie. Ik ben geen bioloog of botanicus, ik voel me vereerd dat ik met dit deskundige gezelschap onderweg ben.

Een heerlijke, goed verzorgde lunch zit in de rugzakken van Kees en Stella, wat zijn we verwend!

De verhalen over allerlei kevertjes e.d. doet me met heel andere ogen kijken. De fase van ‘enge beestjes’ had ik al geruime tijd achter me gelaten, maar nu zie ik nòg meer de schoonheid van dat kleine spul. Of dacht ik vroeger bij een schimmel op een plant, getsie, nu kijk ik vol bewondering naar bijvoorbeeld vuilboomroest, waarvan Ubel zegt: ‘Het is oranje en het zwamt’.

Zoveel verhalen over allerlei beestjes, over heidespannertjes, kleine vlindertjes met een mooie tekening op de vleugels. De gestreepte heidespanner, net iets groter dan de gewone (Kees: ‘heeft meer boterhammen met pindakaas gegeten’). Zandloopkevers die wel een bij kunnen opeten. Drietand mestkever.

Een nachtpauwoog die, in een web terechtgekomen en door spin leeggezogen, voor haar dood nog eitjes heeft gelegd.

Ook spinnedoders, die we al kenden van onze wandelingen op het eiland Chios.

Een als takje vermomde rups, bijna onzichtbaar, zo goed is hij gecamoufleerd, van de grote voorjaarsspanner.

Nog een fraai diertje met mooie naam geelbandlangsprietmot.

Of de aparte kokerjuffer, de larve maakt een kokertje van takjes en verstopt zich daarin.

Over een zwavelzwam op een dode eik, vol met boletenkevertjes.

En wonderschone planten, tussen de dorre heide het oplichten van de gele kruipbrem, een veld met duizenden breedbladige orchissen. Of de ratelaar, een plant waar het vlindertje de ratelaarspanner afhankelijk van is, en de plant weer van witbolgras. Deze bijzondere plant kende ik toevallig, omdat ze nu groeit in de bermen waar ik dagelijks langsfiets.

Het veelkleurig vergeet-mij-nietje met bloempjes in het wit, lichtgeel, lichtblauw, tot roodachtig (‘ik kan maar niet kiezen welke kleur ik wil’).

Salomonszegel, die in Drenthe ‘mot-met-biggen’ wordt genoemd. Doordat de bloemen in een rij langs de stengel staan, lijkt het op een zeug (mot) met zogende biggen.

Of het verhaal van een meester die in de eerste helft van de vorige eeuw, kinderen veen liet graven voor de school, op de plek van deze kinderarbeid groeien nu aronskelken. Grazers en vogels horen er ook bij, we zien in de verte zelfs een grauwe klauwier.

Dan is er nog van alles wat ik gemist heb, zo’n dag is voor herhaling vatbaar. Graag ga ik een volgende keer weer mee. Ik vond het ook leuk om het gezicht achter een blog te leren kennen.

Elk verhaal zou een eigen blogje waard zijn, maar kijk vooral bij de blogs van de deelnemende bloggers met de allermooiste foto’s en alle achtergrondinformatie, er gaat een nieuwe wereld voor je open! 

Hier vind je verhalen en foto’s van:

Kees van Natuur en reisblog Kees Boele

Ubel van Berichten van een dodenakker

Coby van Natuurkieker, hier over de kokerjuffer

En nog de link naar Robert Wagter.