Vekaanzie 5, dag 10

Dag Hut ...

We vertrekken vandaag van camping De Horizon. We nemen afscheid van de eigenaresse Anneke, ik denk dat we hier nog wel eens terugkomen.

De regen heeft ons er niet van weerhouden het goede humeur te bewaren. Het was goed toeven hier.

We doen nog een rondje over de lege camping, ruimen de hut op, pakken alles in, auto inladen en dan gaan we op weg naar onze volgende verblijfplaats.

dag Feudprieel ...

dag pad naar sanitair ...

dag uitzicht ...

inpakken en vertrekken

We rijden naar Leens in de hoop dat de tuin van Landhuis Oosterhouw op maandag open is. Het is een paar minuten voor elf … we stappen de barokke voortuin binnen. Onder de partytent staan tafels vol Rosenthal servies, het ziet er bijna hetzelfde uit als destijds met de plukwandeling op de kwelders met Ria Loohuizen in juni 2011.

En ja, we hebben geluk, de tuin is te bezichtigen (in het kader van Tuin & Kunst Tiendaagse Groningen 2013), we zijn de eersten. Klaas Noordhuis verwelkomt ons en vraagt of we ook de tentoonstelling willen zien, dan zal hij alle lichten in huis aandoen. Maar gaan jullie maar eerst de tuin in.

Uren kan ik door zo'n tuin struinen, zelfs Mijn Architect heeft nog nooit zolang door een tuin gedwaald.

Het is niet voor te stellen dat dit ooit een weide of productiebos was. De parktuin is ontworpen in verschillende stijlen, een classicistisch, een landschappelijk, een architectonisch en een natuur-geïnspireerd deel.

Fijn is ook dat er nog geen andere bezoekers zijn. Mijn Architect gaat links, ik ga rechts … we komen elkaar wel weer ergens tegen. Lekker in m'n eentje dromerig rondlopen. Genieten van allerlei moois, de pauwen, de moestuin, de gebouwtjes … net zo lang tot ik trek in koffie krijg.

Als ik op het terras ga zitten, met koffie en een goddelijke chocoladetaart, raak ik in gesprek met Klaas. Er liggen door hem geschreven tuinboeken op tafel, ik vraag hoe kan hij ze zo goedkoop verkopen?

‘Niet verder vertellen hoor, maar ik koop ze bij de kringloop’. Haha, wat een mop. Ik koop er twee, en hij signeert ze. Uren kan ik naar die man luisteren, hoe hij vertelt over de tuin en het huis. En over C.O. Jellema, het is inmiddels tien jaar geleden dat hij overleden is.

Inmiddels is Mijn Architect ook aangeschoven voor koffie en daarna gaan we het huis in. Net als de vorige keer ben ik weer even verbaasd. Dat interieur, al die (tuin)boeken, kunstvoorwerpen, muurschilderingen … je loopt hier bijna met open mond rond.

Adembenemend, doorleefd, historisch èn hedendaags. Italië ontmoet Groningen.

Bijna het hele huis kun je bekijken, tot de zolder aan toe. Oh, en al die prachtige serviezen!

De witte pauwen lijken zelf wel kunstwerken. De scheur rechtsonder is een gevolg van de Groningse aardbevingen.

Er is ook een tentoonstelling in het huis, jonge dichters en studenten Beeldende Kunst maakten nieuw werk op basis van fragmenten uit gedichten van C.O. Jellema. Je bent hier niet in een uurtje klaar!

Zwaar onder indruk gaan we weer op het terras zitten. 

De blauwe pauw laat voor de verandering maar eens zijn achterkant zien ...

Er ligt een Vrij Nederland op tafel, met een prachtig verhaal over het huis en bewoners. Hier vind je het lezenswaardige artikel.

We lunchen hier met een aspergetaartje, linzen en brood. Het lijkt simpel maar is overheerlijk. 

Ik was al een paar jaar van plan om hier eens te logeren, in die bijzondere gastenkamer … had ik het toen maar gedaan, nu kunnen we het ons niet meer veroorloven. Maar goed, genoten hebben we vandaag en het bleef droog! Het is inmiddels tegen drieën als we vertrekken.

We rijden naar Westerwijtwerd en passeren het Huiskamercafé, we herkennen de eigenaar, ik wil al gaan zwaaien, maar hij kent ons natuurlijk niet. We gaan naar B&B De Kleine Wierde, waar we in oktober 2012 ook logeerden en dat beviel zo goed, dat we er nog eens heen gaanWe worden hartelijk begroet door Joke en Willem. De indeling van de woonkamer is iets veranderd door de opstelling van de nieuwe houtkachel, de grote kast is daarom verplaatst en de eettafel dwars gezet. De TV, een breedbeeld, staat nu voor het kerkraam, dat vinden we een beetje zonde.

We installeren ons, eerst een kop koffie … internet zou nu beter zijn, maar het is niet veel anders als toen, alleen goed bereik in de keuken, maar wat maakt het uit.

We gaan boodschappen doen in Middelstum, opeens giet het pijpenstelen, gauw terug naar ‘huis’, snel naar binnen. We hoeven niks meer, wijn … blokje kaas en vuur, we steken de nieuwe houtkachel aan, maken een simpel maaltje, heerlijk hier. 

Joke en Willem brengen alvast het ontbijt voor morgen en waarschuwen lachend dat de eieren nog ongekookt zijn. Vorig jaar dacht Mijn Architect: ik pel vast een eitje ...

We hebben hier maar twee nachten, eigenlijk een beetje te krap gepland, want morgen nog een vol programma.

Maar nu eerst slapen in de heerlijke bedden, na een dag met veel indrukken.

Vekaanzie 5, dag 9

Vannacht een beetje koud gehad. Niet zo gek als je bedenkt dat het alweer dagen geleden is dat de zon echt geschenen heeft. We koelen af.
Mijn Architect lijkt een beetje chagrijnig, door het weer … of toch niet helemaal, dit stormachtige weer past wel bij ‘denken’ en ‘overdenken’ of ‘denken over’ …

En dan is er een sprankje blauw.

Ik heb wel een leuk plan voor vanmiddag: bij de oude rioolwaterzuivering in Slochteren staat een nieuw theater: het Poplart Theatre.

Het is even zoeken naar de Groenedijk, een woest terrein, het lijkt wel een geheime locatie.

Vorig jaar waren we ook in een kubus tijdens Het Geluk - Tsjechov in de Veenkoloniën,

en toen waren we ook al erg onder indruk van de voorstellingen en de kubussen. Het landschap, de geluiden en de voorbijvliegende vogels spelen ook een rol.

De kubus hier is mobiel en kan dus op tournee. Hij is gebouwd van populierenhout dat verduurzaamd is door een eeuwenoude methode van ‘koken en bakken’. Daarmee kun je snelgroeiende en niet duurzame houtsoorten (waaibomenhout) veredelen.

De voorstelling ‘Op de drempel van het nieuwe leven’, naar een verhaal van ook weer een Russische schrijver, Anatoli Gavrilov,  wordt gespeeld door Hendrik Aerts en Veerle van Overloop.

Het is een tragikomedie over het harde bestaan van een moeder en haar zoon. Ze wonen in Slakkendorp, tussen stapels staalslakken, in een onaf flatgebouw aan de rand van een Russische stad, in een omgeving beheerst door chaos en geweld. Ze hopen dat het hun vroeg of laat eens meezit en dromen van een nieuw leven, weg van hitte, stof en vliegen. De zoon wenst een groot jurist te worden om zo een belangrijke rol te spelen in de strijd tegen het onrecht.
Tussen het opschietend onkruid en het overwoekerd beton bestrijden de personages elke tegenslag met keihard optimisme.

Terwijl we in de kubus plaatsnamen stond Hendrik Aerts onverstoord te dansen. Twee kippen in een kooi bleven rustig zaadjes zoeken in het stro. De voorstelling is moeilijk te beschrijven, soms moest ik lachen, soms was het triest en een keer kreeg ik een flinke brok in m'n keel.

Het is een verhaal over dromen van een betere toekomst, over ontsnappen uit troosteloosheid. Aan het eind werden de kippen vrijgelaten.

Na afloop van het stuk blijven we nog een tijdje zitten om de toneelkubus wat beter te bestuderen en hebben daarna onder het tentdoek bij de entree nog wat nagepraat met twee mensen, waarvan een kostuumontwerpster. Een gesprek over ons verblijf in Groningen. Hendrik Aerts, de acteur komt er ook bijzitten, het gesprek kabbelt voort.

De zon schijnt inmiddels weer volop, we eten soep met de versgedraaide ballen uit het stuk en drinken een wijntje (betaal maar wat het je waard is, daar staat de pot).

Bij ons vertrek stapt Mijn Architect nog even op de actrice Veerle van Overloop af om haar te bedanken voor het vertoonde spel en om haar en passant mede te delen dat we haar ook in Zuidwending hebben zien spelen. Aardig mens, mooi mens ook.

Begin september staat de kubus in Loppersum. Ben je daar in de buurt, dan raad ik je aan om een weergaloze voorstelling te zien!

Het genieten is nog niet over. We gaan deze laatste avond eten bij restaurant ’t Korensant hier in Molenrij. We hebben er al eens eerder gegeten. Eigenlijk zijn ze dicht vanavond, horen we als we bellen, maar er is een groep en als we meteen komen kunnen we hetzelfde menu krijgen.

Dat doen we!

Wicher Werk is nu druk met het Schathuys Verhildersum, maar Sytze en Famke maken het  de gasten hier naar de zin.

De groep zit in de Kas, wij lekker rustig voor in het restaurant. De verwennerij is begonnen. Voor een driegangendiner (dacht ik) kregen we wel heel veel! En ja ... bij uitzondering weer eens vlees gegeten, waarschijnlijk een van de laatste keren.

1. Brood met boter, kruidenolie en reuzel met kaantjes

2. Mousse van biet, bonbon van makreel en anijscress

3. Rauwe harder met sinaasappelcouscous, appelgelei en kuit van haring

4. Asperge ijs

5. Ree van de bout met picalilydressing, gort, puree van gerookte wortel en lentegroente

6. Roomijs met honing, rabarbermoes, karnemelkgelei, appel gelei, sorbet van … ? en schuimpjes van …? helaas vergeten

Pff … wat was het allemaal heerlijk, met als mijn favoriet de bietenmousse, ik heb nog nooit zoiets zijdezachts gegeten. Een mooie afsluiting van deze week in de hut in Molenrij.

Vekaanzie 5, dag 8

Ik probeer zuivel te minderen en wat ik nog koop, dan graag met minder dierenleed geproduceerd.

Ik kies steeds vaker voor produkten van het merk Zuiver Zuivel. En dan liever melk met Demeter keurmerk dan alleen biologisch. Want als ik melk koop, dan wil ik dat van koeien die in de wei staan en dat ze niet verminkt zijn, dus ze hun hoorns nog hebben. Zulke melk is inderdaad duurder, hoewel het verschil minder is dan ik dacht, ach en ik gebruik zo weinig melk (alleen voor cappuccino) dat dat niet uitmaakt.

Toen ik deze vakantie plande zag ik dat het Lekker naar de Boer Weekend plaats zou vinden en er een deelnemende boerderij vlakbij onze verblijfplaats.

We rijden vanmorgen naar Aduard en bezoeken biologische zorgboerderij De Weide Blik.

We worden hartelijk ontvangen met koffie en allerlei lekkere koek en taart en gaan mee met een rondleiding over het bedrijf.

Deze boerderij heeft schapen en blaarkopkoeien en er worden biologische groenten geteeld.

We lopen met de boer het weiland in en inderdaad de koeien hebben hoorns, en sommige laten zich zelfs aanraken. Ik vertel de boer over de opgesloten kalfjes nabij mijn woonplaats en ook hij vind het nogal dieronvriendelijk. Hier mogen de kalfjes wel bij elkaar.

Ik spreek met een begeleidster van de zorgboerderij over het wat en hoe, over de deelnemers, hoe ze ondersteund worden en de dagbesteding. De boer is verantwoordelijk voor de agrarische organisatie, dus de zorgverleners kunnen zich helemaal op de deelnemers richten. Wat een geweldige baan! Zoiets zou ik ook wel willen als we t.z.t. in Groningen wonen.

Verder kan je producten proeven in een stand van Zuiver Zuivel, ook bijzondere soorten zoals Yomio (soort yoghurt) en Acidophilus (aangezuurde melk). In de potjes met rode doppen (rechts op de foto) zit een klein laagje room. Om kinderen te laten ervaren dat je door flink schudden eerst slagroom krijgt en als je doorgaat dat het dan boter wordt. Dit kind wil er ook een!

Zo makkelijk maak je dus zelf boter … dat zal je niet lukken met margarine.

Leuk hoor zo op een boerderij rondlopen en fijn dat het droog bleef tijdens ons bezoek.

We rijden daarna door het mooie Middag-Humsterland en komen langs de Piloersemaborg. In februari 2008 hebben we daar gelogeerd.

Goeie herinnering en ik wil daar wel graag een rondje wandelen. Ingezoomd blijkt dat bultje in de verte een haas te zijn.

Daarna rijden we terug en in Domies Toen in Pieterburen nemen we een kop soep, het regent en het is fris. Bij Domies Toen staat een partytent en de feestlichtjes worden aangebracht. Vanavond is hier de Cantate van Toen, een muzikaal verhaal en de Nacht van de vleermuis … het was de bedoeling hier naartoe te gaan tot ik las dat tegelijkertijd bij het Feest van de Geest in de Nieuwe Kerk in Groningen ook Harry Niehof, Bert Hadders en de Nozems optreden  … kijk dan hoef ik niet lang na te denken.

Het is inmiddels weer droog en we maken ons tochtje langs boerderijen nog even af. Zorgboederij Pieterburen bezoeken we ook even. Er is een boerderijwinkel en de stichting Keroazie (oud Gronings woord voor levensmoed), voor dagbesteding en begeleid wonen. De Open Dag loopt al op z'n eind, het is er rustig. Ik loop een stal binnen en iemand staat daar met een bezem een varken te borstelen. Hij geeft mij de bezem en ik neem het even over. Het dier heeft een schilferige huid en ik kan me voorstellen dat het jeukt. Het varken schijnt het lekker te vinden, toch ziet het er wat raar uit, zo over het hek heen met een harde bezem een varkensrug schrobben. Misschien moet dit varkentje eens lekker gewassen worden? En dan een bodymilkje?

Vroeg in de avond rijden we naar de stad Groningen.

Het is een superleuk optreden in die kerk van Harry Niehof, Bert Hadders en de Nozems, en  geloof het of niet … ze zingen een liedje over ons 😆 ‘Vekaanzie in Grunn’.

Ook treden Swinder (die we afgelopen zondag ook bij Café Marleen zagen) en Marlene Bakker op, zij zingt hier het prachtige Mien Lutje Laif van Arnold Veeman.

Verder zingt ze liedjes van Ede Staal en ook mooi eigen werk.

Mijn Architect maakte een filmpje van Bert en z'n Nozems, een ongelofelijke mooie versie van het nummer Bie Haalve Moan.

Weer een super vakantiedag!