Kerk en Casanova's

De kerk in Kloosterburen, de St. Willibrordkerk, bestaat 150 jaar. De in 1868 gebouwde kerk is in de verre omtrek al te zien door zijn hoge toren. De kerk is ontworpen en gebouwd door P.J.H.Cuypers. Het is apart dat in een protestantse regio een katholiek dorp ligt.

Omdat veel dorpelingen naar de feestelijke dienst gaan, besloten we ook te gaan, meer als sociale daad.

Daar kreeg ik al gauw spijt van, er was niks feestelijks aan. Er was weinig verschil met kerkdiensten die ik vroeger bezocht.

Het koor zong wel aardig, maar voor de rest hebben we nog steeds gezondigd door onze grote schuld en moeten we smeken om vergiffenis. Op dat gebied niks nieuws.

Maar het meest verschrikkelijk waren de lezingen.

Over zeven broers en een moeder die door een koning gedwongen werden om het verboden varkensvlees te eten en dat weigerden, en achterelkaar gegeseld, gemarteld en in de pan gehakt werden, maar alle folteringen zonder een moment van zwakte doorstonden omdat ze dankzij de Heer weer zullen verrijzen.

Denk daar maar eens aan, als je weer een plakje ham eet van een mishandeld varkentje!🐷

Dan een evangelie over een getrouwde broer die kinderloos sterft; dan moeten diens broers er voor zorgen dat er nageslacht komt, alle zeven broers deden vergeefs een poging en stierven ook, net als die arme schoonzus.

Men had het beter bij latijn kunnen houden, dan versta je er niks van, maar had het nog iets mystieks gehad.

Akelig! Jammer dat je dit doet bij een halve kerk vol ongelovigen, anders had je misschien nog wat zieltjes kunnen winnen, maar mij zie je de komende 150 jaar niet meer vrijwillig bij een kerkdienst.

Daarna was er koffie en lunch in het Kronkelhoes, uitmuntend verzorgd door Café Willibrord. Maar na een kopje koffie vertrekken we snel, want we hebben vanmiddag nog een ander doel.

Gelukkig zag dat er heel anders uit.

We gingen naar weer een oud gebouw, veel ouder nog, ’t Waarhuis in Aduarderzijl. Erg mooie plek voor een optreden van de Casanova’s: Harry Niehof, Inki de Jonge en Jaap Stegeman.

Wat een gezellige muziekmiddag, mooi en vol humor!

Na afloop nog gezellig napraten met Harry en de vieze smaak van de ochtend weggespoeld met een lekker wijntje.

Paddestoelen en een kikker

De kastanjestoel, voor padden en elfen:

Op paddestoelenjacht in eigen tuin vind ik nog niet veel, maar wel wat fraaie exemplaren en ook bijzonder gekleurde schimmels:

Terwijl ik zo speur door de tuin, hoor ik iets achter me en zie nog net hoe deze kikker op de stoel springt, met z'n achterpoot tussen het ijzer. Hij blijft in die rare houding zitten en kijkt me aan.
Ik zeg tegen hem: ‘Dat zit toch niet comfortabel?
Hij antwoordt: ‘Ik zit hier best’.
Ik kniel op ooghoogte en bekijk hem eens goed.
Hij vraagt of ik hem ga kussen.
‘In hemelsnaam, nee, wat moet ik met zo'n prinsenkerel?’
Toen sprong hij van de stoel af en schoot via het lievevrouwebedstro diep onder de vrouwenmantel.

Geschwister op bezoek

Het was weer tijd om bij elkaar te komen, mijn twee broers en zusje (ander zusje kon niet) kwamen de boel weer op stelten zetten.

Mijn jongste broer was al een paar dagen eerder, hij heeft grote takken gezaagd van de getormenteerde bomen (Les Misérables), om ze wat meer in balans te krijgen. 

Het leek mij een leuk idee om van die takken palen te maken en in de grond aan het eind van een perk te zetten. Ze zullen uiteindelijk wel wegrotten, maar voor nu staat het erg leuk.
Het geeft de scheiding aan van het Miscanthusperk en het nieuw, aan te leggen perk. Dat gaat Paal en Perk heten.

Eén plant staat er al in, een peterselievlier die ik uit het achterliggende bos haalde, Sambucus ligra f. laciniata. Laciniata betekent ingesneden, mooi fijn peterselie-achtig blad, dat is het verschil met de gewone vlier
Lastig te zien, maar hij staat links op de foto, net geplant:

Nu nog al dat gras verwijderen.

Het is redelijk weer, met een vuurtje kunnen we buiten zitten.

Daarna pakken we de bus naar Zoutkamp en gaan overheerlijk eten bij De Oude Sluis.

Henny en ik natuurlijk vegan. Dat kunnen ze daar, een sterrenrestaurant waardig!

We nemen een taxi terug, het was een heerlijke avond, vol gekkigheid en veel lachen.
Volgende maand komen ze weer. 😅

Muziek, architectuur en eten

Vanmiddag treedt Harry Niehof op in een bijzonder gebouw: Wall House #2. Dat wilden we altijd al eens bezoeken. Nu is een mooie aanleiding!
Het is een apart, gek gebouw. Het lijkt groot van buiten, maar binnen valt het tegen en m.i. niet echt geschikt als woonhuis. Er vinden nu exposities e.d. plaats.

We zijn vroeg en kunnen het het hele gebouw bekijken.

Met een koptelefoon kunnen we alvast wat liedjes van Harry beluisteren.

Als we weer even naar buiten gaan komt Harry net aanrijden ...

Het was een mooi, sfeervol optreden!

Amper afgelopen gaan we er als een speer vandoor, want we moeten op tijd terug zijn voor het Themadiner van het SCAK (Stichting Culturele Activiteiten Kloosterburen). Het vindt plaats in Café Willibrord.
Thema deze keer is ‘Hogelandse heerlijkheden’, dus van producten die hier groeien en bloeien.
Daarnaast geeft Ale Havinga (onze schuine overbuurman) van Landgoud, een lezing over de producten die hij verbouwd, zoals zijn befaamde spelt en zwarte mosterdzaad. We drinken zijn Blanka-wijn, die nu wel erg goed is! 
Het is een prachtig buffet en er is aan ieder gedacht, vegetarisch èn veganistisch!
Echt complimenten voor Willibrord, zoveel vegan keus kom je zelden tegen.

Bloembollen (1)

De catalogussen van Nijssen zijn elke winter weer zo heerlijk om te lezen. De bollen worden zo beschreven, dat je ze bijna allemaal wilt hebben.
Om het een beetje binnen de perken(!) te houden had ik voor mezelf een maximum bedrag bepaald en daarvoor zocht ik acht soorten uit.
Dat ging niet zonder slag of stoot, avonden in bed was ik aan het wikken en wegen, aankruisen en weer uitgummen. Uitgangspunt was dat er vanaf februari tot in juli wel een bolgewas zou bloeien.

Uiteindelijk werden het deze soorten:
Eranthis cilicica, Winterakoniet, geel, geplaatst bij de Berk en bij de Amorpha
Anemone Nemorosa, Bosanemoontjes, wit, geplaatst bij Talud 3
Chionodoxa luciliae, Sneeuwroem, blauw, geplaatst in Berkperk en Miscanthusperk
Narcissus poeticus var. recurvus, wit, geplaatst in Witte perk en Berkperk

Plus vier soorten Allium:
Allium caeruleum, hemelsblauw, geplaatst in Berkperk
Allium oreophilum, purperrood, geplaatst in Stenen Tijdperk
Allium scorodoprasum ‘Art’, Slangenlook, paars/groen, geplaatst in Perk-1, -2 en -4.
Allium zebdanense, wit met groen, geplaatst in Witte perk

Ik kan niet wachten tot het voorjaar wordt!

Hortus Haren (3)

De Chinese tuin vond ik het meest indrukwekkend van de hortus. Hij is 6.000 m² groot en je waant je helemaal in China.
De tuin is echt door Chinezen ontworpen en ook aangelegd. Zelfs al het bouwmateriaal werd in 80 zeecontainers hierheen verscheept.
Hier een stukje over de tuin in Trouw van 1995 en hier een filmpje van BinnensteBuiten uit 2016.

We kopen een gidsje over de tuin en daarin staat het hoofdstuk Gedroomd Landschap van Sarah Hart. Enkele fragmenten:

Waarin verschilt een Chinese tuin van een tuin in het Westen. Een Chinese tuin zegt iets over de wereld waar een westerse tuin over zwijgt. Uit de overvloed aan bloemen en planten in de natuur kiest de westerse tuinier wat van zijn gading is en arrangeert dat in een patroon. Verschillende stromingen hebben in het westerse tuinieren in de loop der eeuwen dit patroon bepaald: Streng en formeel, betrekkelijk impulsief en wild en combinaties van beide. 
Wat een Chinese tuin daarentegen probeert te tonen is het wezen van de natuur, de ordening van het universum. Geen enkele tuin is ooit groot genoeg (dat geldt uiteraard in oost als west) en daarom moeten de onderdelen van de natuur òf kleiner worden gemaakt, òf gesymboliseerd door iets anders. “Zelfs een klein heuveltje kan effectief zijn en een handvol stenen is in staat het gemoed te bewegen”.
Het is de gemoedsbeweging waar het om gaat: de Chinese tuin bedoelt de bezoeker te doen dromen zoals een schilderij dat doet; zijn gedachten worden meegevoerd naar andere regionen door de verbeelding.

Hortus Haren (2)

Toen we gisteren alle spullen in de Hermitage gezet hebben, maakten we een wandeling naar de rotstuin. Dat is niet zomaar een rotstuintje! Al klimmend en klauterend langs rotsige trappen en smalle bergpaden bereiken we het letterlijke hoogtepunt. Hiervandaan kun je de hortus overzien.
Het geeft echt een gevoel van vakantie, dat we ergens in Griekenland lopen.
Er zijn verschillende soorten gesteenten, met echte joekels erbij. Hoe ze dat allemaal hier hebben gekregen!

Vanmorgen gaan we het bos verkennen. Dit is het oudste gedeelte van de tuin.
De wilde plantentuin of Laarmantuin bestaat uit verschillende gebieden zoals een arboretum, een pinetum, een heidegebied en een weidegebied. We dwalen door alle gebieden en komen geen mens tegen.

Ook natuurlijk paddestoelen, hoewel ik er al meer verwacht had:

Opeens zie ik een aparte kleur in het veld:

Het blijkt Beenbreek te zijn, Narthecium ossifragum, nog nooit gezien. Deze plant bloeit geel, maar de zaden zijn prachtig roestkleurig.

Het heeft geen zin om zaadjes te pikken, hij groeit graag op natte, voedselarme, matig zure grond (veen). Hij is zeldzaam en beschermd.

Voedselarme plas

We gaan ook naar de Keltische tuin - de tuinen van Ogham, hoewel leuk aangelegd met elementen uit de mythologie van de oude Kelten, heb ik hier het minste mee.
Je kunt je geboortedag zoeken en dan de boom die bij je past met de daarbij behorende karaktereigenschappen. Klopt niks van. Maar mooie bomen en een leuk labyrint.

de Tijdstunnel

Aan de andere kant van de hortus een nieuw gedeelte, nog in ontwikkeling, de Hondsrugtuin. Dit is de brug De Rimpeling:

We bekijken ook de Kruidentuin met geneeskrachtige en giftige planten. Ook de andere tuinen bekijken we. 

De witte tuin vond ik mooi! Ik bedacht dat ik in mijn tuin eigenlijk heel weinig witte bloemen heb en besluit een wit hoekje te maken. Zeker op zo'n grijze dag lijkt het licht te geven, al die verschillende tinten wit.

Tussen door drinken we koffie en eten wat in het Grand Café, waar we geweldig leuk worden ontvangen en geholpen door de mensen die daar werken (met een afstand tot de arbeidsmarkt, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet), we worden al herkend als de logés van de Hermitage. 

Uiteindelijk vinden we de Chinese tuin de meest indrukwekkende, ook omdat we het verhaal erachter hebben gehoord van vrijwilliger Wouter en we ook een boekje erover kochten.

Maar morgen meer over die tuin.