Lucy in the sky with diamonds

Kleine Lucy … mijn eerste meisjeskip. Zo’n bijzonder wezentje. Toen Prudence als haan was vertrokken en Noortje gestorven, waren Lucy en Ta nog maar samen.

Dat ging wonderlijk goed. Ta was erg lief voor haar, Lucy was wat bangig en zij week niet van zijn zijde. 

Alles deden ze samen, eten, drinken, zandbadderen. In het nachthok kroop ze helemaal onder hem. 

Toch leek het me beter om er nog een hennetje bij te nemen. Ruby was zo anders dan Lucy. Ze was snel, brutaal, barste van zelfvertrouwen, vitaliteit. Een Nina Hagen vonden we haar. Ze legde even snel een ei, maar als er iets te halen viel, sprong ze uit het legnest en stelde het zonodig even uit. Lekkere hapjes gaan altijd voor. 

Ta was helemaal hoteldebotel. Hij danste de flamingo. Hij pakte hapjes van Lucy af om aan Ruby te geven. Ruby was de nieuwe koningin. Lucy was niet meer in tel.

Ik ging Lucy apart eten en drinken geven, ik maakte me zorgen dat ze te weinig kreeg. 

Het leek wel of ze depressief werd. Ze kwam niet meer aanrennen bij haar lievelingshapje druiven. Als ze wel voorzichtig een hapje nam werd ze genadeloos afgestraft door Ruby.

Ze was bang en hield zich gedeisd.

Op een gegeven moment bleef ze met regelmaat stil zitten, koppie naar beneden. Ze ging uren eerder naar bed. Ta was dan in de war. Moest hij nu wel of niet al het nachthok in. Als het bedtijd was riep hij Ruby, ging haar halen. Maar Ruby bleef zeker nog een uur buiten. Blijkbaar kwamen er in de schemering allerlei kevertjes e.d. tevoorschijn, ze moest gewoon nog rondscharrelen. Dat was erg leuk om te zien, iedereen naar bed en zij genieten in haar eentje. Ze kletste hele verhalen tegen me als ik erbij kwam zitten, tot het bijna te donker was om nog wat te zien.

Als ze uiteindelijk naar boven kwam, kon Ta eindelijk ontspannen, innig tegen elkaar aan gingen ze slapen. Lucy lag alleen in het legnest, hartverscheurend.

Ze at niet meer en ik vroeg raad aan de dierenarts in Pieterburen. Zij kwam op een avond en het bleek een homeopatische dierenarts te zijn. Een boeiend consult volgde en zoveel informatie dat het me duizelde. De arts deed minuscule korreltjes in flesjes. Die kon ik oplossen in water, zonodig, maar ik kon ook het geopende flesje onder de snavel houden. Het ging om de trilling. Ik kreeg vier verschillende, maar wist de volgende dag niet meer wat waarvoor was.

Of je er nu in gelooft of niet … homeopathie. Toch had ik er wel vertrouwen in, toen onze zoon heel klein was hadden we ook een homeopathische huisarts en een paar goeie ervaringen hiermee.

Een van de korreltjes was van Pulsatilla, Wildemanskruid. Ik zei tegen de arts, dat staat hier in de tuin, het is nu alleen een beetje overwoekerd. Dat is een kenmerk van het Pulsatilla-karakter, zei ze, zich laten overwoekeren. Ik las later wat meer over het ‘Pulsatilla type’ en vond het wel frapant.

De dagen hierna ging het tot onze verbazing ietsje beter, Lucy werd wat moediger en liep weer mee als er iets te eten kwam en was ook wat feller. Ze sliepen weer samen met z’n drietjes. Het leek een paar weken goed te gaan.

Tot 22 juli … die avond zat Lucy niet in het nachthok, maar eronder. Ik heb haar mee naar de keuken genomen en de poepklontjes weggeknipt. Ze maakt een vreemd geluid … is het niezen of hoesten?

Ik heb geprobeerd wat veertjes bij haar ogen weg te knippen, om haar ogen te kunnen zien. Ze dronk wat water. Ik heb haar in het nachthok bij de anderen gezet. Op hoop van zegen.

Ik hou nu een dagboekje bij:

Vrijdag 23 juli

Vanmorgen Lucy uit het nachthok gehaald. Ze lijkt benauwd. Dierenarts in Winsum gebeld, om 9.40 uur afspraak. 

Ze heeft een luchtweginfectie en krijgt medicijn genaamd Sulfatrim, 2x daags 0,2 ml druppeltjes, 7 dagen.

Een buurman had een bench over. Om 21.00 uur Lucy uit de bench gehaald, ze werd geplaagd door vliegen. 

Nu op schoot. Ze heeft de lucht van ziekte bij zich. 

Ik verwacht dat ze de ochtend niet haalt. Toch nog maar de druppeltjes medicijn met moeite gegeven. Lucy in de bench voor de nacht in de keuken.

Zaterdag 24 juli

Lucy leeft nog. Kan amper staan, maar eet wel wat zonnebloempitjes. Ook haar medicijn gaat erin.

De bench weer even bij de kippenren gezet. Ruby komt alleen kijken of er wat te eten valt te halen. Ta blijft er stil bij staan.

Later de bench weer in de keuken gezet. Lucy in een badje warm water, om haar poepkontje schoon te maken. Ze liet het gedwee toe.

’s Avonds in de bench een handdoek om haar geplooid, zodat ze niet steeds omvalt.

Zondag 25 juli

Vanmorgen vroeg was Lucy dood. Ze is amper een jaar oud geworden.

Ze woog bijna niets meer, maar het gewicht van de herinnering aan Lucy weegt des te zwaarder. We rouwen, we huilen om de herinnering aan een geweldig aaibaar en sterk dier.

Dat zo’n klein wit pluizebolletje zo’n grote impact op je kan hebben.

Lucy in the sky with diamonds, zij ruste in vrede.

Vanochtend om half tien hebben we haar begraven in Place de Pierre.

Picture yourself in a boat on a river 

With tangerine trees and marmalade skies

Somebody calls you, you answer quite slowly

A girl with kaleidoscope eyes

Cellophane flowers of yellow and green

Towering over your head

Look for the girl with the sun in her eyes

And she's gone

Lucy in the sky with diamonds

Lucy in the sky with diamonds

Lucy in the sky with diamonds

Ah

Tuin in juni

Wat een groeikracht in de tuin! De vijf kleine plantjes van Geranium ‘Spessart’ die ik vorig voorjaar plantte in Paal&Perk zijn gigantisch gegroeid.

Geranium ‘White Ness’ daarentegen groeit juist heel langzaam in het Witte Perk:

Het zijn beide macrorrhizum, dus zouden het overal goed moeten doen. Misschien komt het nog voor de ‘White Ness‘.

Geranium nodosum op Talud 2 vind ik ook een prachtige soort:

In Perk-1 neemt de Akelei weer een groot deel van het perk in, in allerlei kleurtjes:

Op vele plekken staat Lievevrouwebedstro nu in de bloei, een feestje om te zien. In het L-perk vechten ze met het Daslook om plaats en aandacht:

Ajuga reptans, Kruipend zenegroen wurmt zich daar ook nog tussen en het Gebroken hartje, Dicentra ‘Valentine’ houdt daarnaast dapper stand.

Alle vlieren staan in de bloei, en de rode begint dit jaar ook voor het eerst, prachtig die roze bloesem:

Blik op het Snipperpad met links de vele Boshyacinten en de flink groeiende Engelwortels en rechts de uitbundig bloeiende Hoornbloem:

Alles groeit gigantisch, we hadden warme dagen deze maand, maar ook ongelofelijke plensbuien.

Ondertussen zijn we een nieuw projectje begonnen, in de zijtuin komt een ommuurd tuintje met een knipoog naar Louis le Roy. Deze eigenzinnige man (1924-2012), die het tuinprincipe Ecokathedraal bedacht, is voor ons een inspiratie. Een ikoon in de jaren zeventig, daarna verguisd en vergeten, maar de belangstelling voor zijn werk en zijn filosofie neemt nu weer toe.

Hij was een pietje precies met stapelen, maar mijn Henny is denk ik nog preciezer, op de millimeter worden oude stoeptegels gestapeld:

Oude zooi krijgt een ‘kunstig’ tweede leven:

De door ons zo genoemde stoepa's, nog uit Gouda, komen weer van pas. Het zijn mooie oude keramisch verglaasde schoorsteenkappen en staan leuk op het muurtje.

Truus, een grijskleurige kunststof buste uit een lingeriewinkel, ooit gekocht op de rommelmarkt in Rotterdam, heb ik jaren bewaard om er ooit ‘iets mee te doen’.  Ze kreeg een laag primer en daarna werd ze gespoten met verf in roestkleur.

Nu mag ze in de Le Roy tuin, bovenop een restant van een Esdoorn, die van schrik spontaan ging uitlopen.

Een ander ding wat weer hergebruikt wordt is een grote aluminium plaat met ronde, bolle glaasjes. Het was, meen ik, ooit een project van een student die het achterliet in het atelier van Henny. Steeds weer meegesleept, van de verschillende ateliers, naar opslag enz. in afwachting tot het misschien weer opgehaald zou worden. Ook meeverhuisd naar Groningen. Ik bedacht dat het misschien wel leuk als tuinpoort zou zijn aan de rechterkant van het huis.

Er moest een stukje afgeslepen worden, het kreeg een houten frame (dat nog zwart geverfd zal worden) en voorzien van scharnieren. Mocht iemand het nog claimen als zijn eigendom, is het wel ietsje veranderd.

Al met al heel erg happy met de tuin en de opgeknapte uitbouw:

Herbouw aanbouw

De dakranden zijn inmiddels afgewerkt met zinken lijsten:

 

Begin juni zijn eindelijk de zonnepanelen teruggeplaatst.

De buitenkant van de aanbouw is nu wel klaar, alleen de hemelwaterafvoeren en regentonnen moeten nog geplaatst worden.

Een nieuw kippenverblijf (1)

Toen onze haan Ta december 2020 vanuit Paddepoel naar ons verhuisde, bracht hij zijn eigen (vrij nieuwe) huisje mee. De bedoeling was dat we dat een half jaartje zouden lenen en weer teruggeven als we een eigen hok gebouwd hebben. Dit leenhok was zo'n hok zoals je koopt bij zaken als Welkoop e.d. Je kunt dan onder de 200 euro klaar zijn. Maar zo'n ding gaat de twee jaar niet halen. Het is een schande dat men dit soort hokken met deze kwaliteit verkoopt.

We waren er natuurlijk blij mee, want we hadden nog niks, maar we wisten wel dat een goed functionerend hok niet te koop was. Ook niet als je zelfs duizend euro zou kunnen besteden. Het is allemaal bagger.

Dat half jaartje werd wat langer. Een eigen hok bedenken en maken is een proces van voortschrijdend inzicht. De eerste vereiste van een kippenhok is tochtvrij. Dit ding tochtte aan alle kanten. Een en al kier. Iedere kippenhouder krijgt wel een keer een uitbraak van bloedluis (geen luis, maar een mijt), die als miljoenen bloedzuigers je kipjes 's nachts leegzuigen. Dus moet een hok kier- en naadloos zijn, want daar verstoppen de bloedluizen zich overdag.

Na een half jaar begaf het scharnier van het leghok het. Vrij snel daarna regende het in. De schuif van het deurtje brak af. De bodemplaat begon te roesten en bol te staan, dus kon je hem ook niet meer uitschuiven om schoon te maken. Om het hok schoon te maken, moest je bukken, op de knieën en jezelf in de meest vreemde bochten wringen om overal bij te kunnen.

Ik maakte me al zorgen om dit ding weer terug te geven.

Na schoonmaak alle kieren behandeld met een spray op basis van Diatomeeënaarde, wat goed werkte. Hierna gelukkig geen bloedluis meer gehad.

Door dit hok wisten we in ieder geval hoe het nieuwe hok er niet uit moest zien. Mooi, maar ook makkelijk en snel schoon te maken, zonder verdraaide rug. Maar een man als architect gaat niet even iets in elkaar flansen. Nee, een tekening moest er komen, en een maquette en dan moest het programma van eisen nog uitentreuren besproken worden.

De plek was al gekozen, daar waar het altijd wat koeler is dan in de rest van de tuin. Zijdehoentjes kunnen beter tegen kou dan tegen hitte.

De naam Hoen's Broek komt van de Broek, de dubbele stam van de afgezaagde esdoorn die de basis gaat vormen voor de ren en van hoen. En ook een beetje een hommage aan mijn broer die in het verderop liggende Broek woont, hij heeft zoveel werk verzet bij dit project!

De contouren van Hoen's Broek:

De fundering in de maak:

Er komt nog kippengaas onder het gras van de toekomstige ren en dan gaat het volgend jaar pas weer verder.

Tuin in mei

Het derde voorjaar van onze tuin. Een heerlijke tijd breekt aan, de fijnste tuinmaand is toch wel de maand mei. Je ziet bijna alles groeien! 

De tulpen die ik vorig najaar aanschafte staan nu in de bloei, de ‘Peppermintstick’ in het Stenen Tijdperk en de ‘Spring Green’ in het witte perk. De lange roze en die ene roodgele -nog van de vorige eigenaar- zijn ook weer tevoorschijn gekomen, wonderlijk, want je leest vaak dat je tulpenbollen eruit moet halen, maar daar heb ik geen zin in.

De Peppermintstickjes in het Stenen Tijdperk, tussen Rotsschildzaad en Scheefkelk:

Een bijzonder bolgewasje en stinzenplant, Haarlems klokkenspel, doet het in het Witte perk:

Ook de eerste bloemen van de vaste Judaspenning verschijnen, vorig jaar waren ze helemaal door de slakken opgevreten, hopelijk gaat het dit jaar beter.

De prachtige donkere Ooievaarsbek:

Deze Franse veldwesp vindt iets van zijn gading op de knop van een Bergkorenbloem:

Angelica Archangelica, de Grote Engelwortel gaat na drie jaar eindelijk bloeien:

De Zwartmoeskervel in de moestuin lijkt wel wat op de Engelwortel:

Er bestaan ook knolooievaarsbekken, ze verschijnen vroeg in het voorjaar en in de zomermaanden verdwijnt de hele plant. Dit is Geranium tuberosum:

Volop appel- en perenbloesem:

De Gouden regen, die eerst dood leek en die ik dus flink gesnoeid heb, bloeit nu prachtig:

Al met al wordt het steeds voller ...

Helaas was deze maand mei frisjes, nat en weinig zonnig.