Ameland, dag 3

ontbijt in het hotel mèt champagne

Tegen vijf uur worden we wakker van een sirene … ik herken nooit waarvan die is, ik dacht aan een ambulance en we vallen weer in slaap.

Na het ontbijt lopen we even langs de fietsverhuur om regencapejes te kopen, het ziet er wat bewolkter uit dan gisteren en het begint te regenen. De fietsenman zegt dat ze bij het blussen wel wat hulp kunnen gebruiken. Blussen? Ja, de kerk is vanmorgen afgebrand.

We fietsen er even langs, er wordt nog nageblust.

Oorzaak is nog niet bekend, geen blikseminslag of brandstichting. Kortsluiting dan?

De St. Clemenskerk is een neogotische Rooms-Katholieke kerk uit 1878 en werd ontworpen door de architect Pierre Cuypers, van het Rijksmuseum en het Centraal Station in Amsterdam.

De verbrande kerk biedt een trieste aanblik. Het schip is afgebrand, de zijbeuken en bijgebouwen staan nog overeind. De gebrandschilderde ramen zijn weg. Het was een historisch gebouw met veel gevoelswaarde. Een Amelandse zei: ‘Je hoeft niet gelovig te zijn om hier verdrietig over te zijn’.

We stappen op de fiets en gaan vandaag naar het oosten van het eiland. De wind in niet gedraaid, dus nu op de heenweg wind mee, windkracht is vandaag 5. We rijden Nes uit en vervolgen de weg langs rietgedakte ‘boerderette’-vakantiehuisjes en daarna wordt het weer mooi, over het strandfietspad.

Heftige wolkenpartijen, zo prachtig, dat we regelmatig even moeten stoppen om een foto te maken.

We komen helemaal niemand tegen. Wat hou ik van dit soort leegtes, ik kan hier wel uren blijven!

We fietsen naar het natuurreservaat  't Oerd en als we daar in de schuilhut onze broodjes gaan opeten, begint het: regen, hagel, natte sneeuw. Maar het zijn maar buitjes. Achter de schuilhut gaat een trap naar beneden, naar het water. De wandelroute daar is ondergelopen en ik heb geen zin in weer natte voeten. We zitten nog wat in de schuilhut, Man krijgt een telefoontje ... en we zijn weer terug in de realiteit.

Op een geven ogenblik gaan we weer terug, ik zou hier niet graag fietsen in het donker.

We nemen het fietspad terug aan de polderkant, ook erg mooi. Windje tegen en zo nu en dan wat hagelbuitjes, gek hè dat ik dat heerlijk vind … ik zou bijna gaan zingen, als ik niet zo buiten adem was, haha.

Zag deze pechvogel het prikkeldraad niet?

We rijden door het dorp Buren en gaan weer naar de kust, naar 't Strandhuys, mooi paviljoen, mooie plek. Warme chocolade melk, wijntje en bitterballen … helemaal tevreden.

Ameland, dag 2

Mijn wens van gisteravond wat het weer betreft komt uit. Strakblauwe lucht met zonneschijn. Wel stevige wind uit het westen. We gaan vandaag het westelijk deel van het eiland verkennen, dus dat wordt wind tegen op de heenweg, maar windje mee terug. Na het heerlijke ontbijt (met een glaasje champagne) gaan we eerst fietsen huren.

We worden gewaarschuwd dat sommige fietspaden langs de kust onder water staan, dus nemen we eerst het fietspad langs de Verbindingsweg, mooie naam maar wel een beetje saai langs zo'n autoweg.

We nemen een zijweg om te kijken hoe het is, bij de Roosduinen … er ligt zelfs nog een restje sneeuw.

Maar helaas we kunnen niet verder en moeten toch terug naar de weg.

We rijden toch wel langs veel moois, zoals mooie paardjes, ganzen en aalscholvers op het land, wondermooie wolkenluchten, het is geweldig, hoewel ik amper vooruit kom op de fiets … m.a.w. ik trap me te pletter.

Als we uiteindelijk bij de Vuurtoren aankomen, blijkt hij gesloten … we waren nou net van plan om naar boven te gaan, wel lopend alle 236 treden van de 55 meter te beklimmen. We gaan nu maar even het strand op, zo prachtig!

The Sunset Beachclub is helaas gesloten, maar we 'breken' in op het terras en gaan een meegenomen broodje opeten, in de zon en met die heftige wind.

Geweldig vind ik het hier! 

Daarna gaan we het dorpje Hollum bekijken, mooi kerkje en dan toch wel weer tijd voor een wijntje, 't is vakantie nietwaar … en met erwtensoep. Gelukkig begint m'n vegetarische challenge pas 13 februari, want hoewel ik wat worst overhevel naar Man zit ik natuurlijk niet vegetarisch te eten nu. Ik zei het al eerder, vegetarisch op vakantie blijft lastig! 

Maar ik hou het wel eerlijk bij.

We zitten in De Griffel in Hollum, een voormalig schooltje, prima plek. Zoals ze daar de wijnglazen schenken ... daar zou men bij ons een voorbeeld aan kunnen nemen!

Dan stappen we weer op de fiets, nu windje mee, dat is ook wel wat.

We kiezen voor het lange schelpenpad langs de noordzijde van het eiland, door Ballumer- en Zwanewaterduinen.

Bij de Nesserduinen krijgen we op het allerlaatst toch nog natte voeten en enkels.

Tot drie keer toe negeren wij als rechtgeaarde eigenwijze toeristen het advies 'Keer om'. Dat gaan we weten.

Hoewel we op de heenweg niet over de ondergelopen fietspaden durfden, zijn we op de terugweg vermeteler.

Ik fiets Mijn Architect achterna, de neiging om af te remmen onderdrukkend, want dan lig ik straks, met hevige boeggolven en kloppend hart volg ik mijn man.

Opgelucht kijken we elkaar aan, was dat nou alles? Nee dus, ik voel hoe het schelpenpad modderig en trekkend steeds dieper gaat. Onze 'outdoorschoenen' laten het betreffende waterdichtheid afweten, ik voel ijskoud water door m'n sokken en maillot dringen en krijg de slappe lach. Hoe moet dat straks, het sjieke hotel in, waar net nieuwe luxe, superdikke vloerbedekking gelegd is?

We trekken onze schoenen en sokken voor de hotelingang uit, er zit niemand bij de receptie, en op natte voeten lopen we snel de trap op naar onze kamer.

Onze schoenen zetten we op en onder de enige radiator, wel met een handdoekje erbij en zetten de thermostaat op stand 5, alles moet morgen weer droog zijn, want dan gaan we voor fietstocht nr. 2.

Ameland, dag 1

Vroeg opstaan vanmorgen, we willen de eerste boot naar Ameland nemen.

Een mooie zonsopgang … maar morgenrood, brengt water in de sloot? 

Ontbijt in de B&B.

We gaan met de bus naar Holwerd. Halverweg stapt een man in, met een dikke Friese sjaal, met de blauwe banen en de rode pompeblêdden en Heerenveen erop. Dat zal wel een Fries zijn zeg ik nog.

Begint die man in het Duits tegen ons te praten, humor!

Op de boot, De Sier, haalt Mijn Architect twee koffie, niet echt lekker en voor hem zelf een saucijzenbroodje, waar je ook niet blij van wordt. Hij realiseert zich dat het soms van zo'n vanzelfsprekendheid is om iets te nemen, zonder na te denken, gewoon omdat de situatie het oproept. Wat een onzin eigenlijk, we hadden net uitgebreid ontbeten. Ik vond het een mooie bewustwording en we besluiten ons niet meer zo te laten misleiden. Verder genieten van de overtocht.

Aangekomen op Ameland, voor ons allebei de eerste keer, stappen we in de bus die ons naar hotel Van Heeckeren in het dorp Nes brengt. Een aangename verrassing, het hotel en onze kamer. Drie nachten voor twee personen met champagne-ontbijt voor 140 euro.

Als we geïnstalleerd zijn gaan we Nes bekijken. Het begint wat te hagelen en te regenen en o, o, wat is het koud. Maar we zetten dapper door. We willen zee zien.

We lopen door het Nesserbos naar het strand en zien dat strandpaviljoen De Buren van Nes open is. Dat wordt een kop erwtensoep! Als we weer opgewarmd zijn lopen we naar het Natuurcentrum, met info over het ontstaan van de Wadden.

Er zijn kleine aquariums en een groot aquarium met een stukje nagebouwde Noordzee, waarin hondshaaien zwemmen. Vooral de eieren van deze dieren zijn fascinererend.

Filmpje komt nog.

De stekelrogjes lijken aan de onderkant een vriendelijk gezichtje te hebben.

We gaan met de lift naar het uitzichtplateau op de toren, met mooi uitzicht, maar het is ijskoud, dus gauw weer naar binnen.

Na al deze leuke educatie lopen we terug naar het dorp en krijgen bij restaurant Rixt een welkomsdrankje aangeboden en wel een glas champagne. We besluiten daar vanavond te gaan eten.

De vegetarische keus bestaat uit quiche en een vega wrap, een tortilla gevuld met groenten en curry, geserveerd met rijst, salade en salsa. Die kies ik, lekker hoor, maar ik kijk toch met een klein schuin oog naar de kabeljauwfilet in wittewijnsaus van Mijn Architect.

Net als in Groningen zijn ze hier ook niet kinderachtig met de inhoud van een glas wijn, hier geen zuinig laagje in het glas.

We moeten ook nog een Amelander kruidenbittertje proeven en volgens de ober ook een Nobeltje, een Amelander likeurtje, anders kan je geen vergelijking maken. Ik vind de eerste het lekkerst. Genieten hoor, al dat eten en drinken!

Hopelijk is het morgen wat beter weer.

Leeuwarden

We gaan een paar daagjes weg. In de loop van de ochtend pakken we de trein naar Leeuwarden.

We gaan nu naar Friesland i.p.v. Groningen omdat ik een zeer aantrekkelijke aanbieding voor drie dagen Ameland vond.

We overnachten in Leeuwarden in B&B de Roos, ook niet te duur, mooie kamer.

Een aparte ervaring, de deur open je met een code, het ontbijt staat in de koelkast klaar, je broodjes bak je 's morgens zelf. Eventuele problemen handel je per telefoon af. De eigenares komt de volgende morgen rond tien uur, maar dan zijn wij alweer weg, via Holwerd naar Ameland.

We nemen de bus terug naar het centrum en bekijken een klein stukje van Leeuwarden. Het nieuw gebouwde museum gaat (helaas) pas in september open.

We gaan eten bij een restaurant met de leuke naam Café Café, en hoewel ik vlees en vis aan het beperken ben, kies ik toch voor de gamba's (de vegetarische gerechten vind ik niet aantrekkelijk klinken, bladerdeeg met paddestoelen of die eeuwige quiche). Gamba's met knoflooktagliatelle en rode pestosaus, erg lekker! Maar ik merk hoe lastig het is om op vakantie lekker vegetarisch te eten, laat staan veganistisch.

We nemen allebei ook een nagerecht, eten de helft en ruilen dan. Cointreau pannacotta en suikerbroodvla met een crostini van suikerbrood en rumrozijnenijs. Jammie!

We gaan terug naar onze selfservice B&B en slapen prima!

Doodstil

Net zo lang als wij hier (nog steeds in het westen), in onze straat wonen, zolang zit er ook al een esoterisch winkeltje, een newageboekwinkel.

Wij noemden het vroeger wel onze eigen Oibibio, want alles wat ze daar destijds verkochten, vond je in het winkeltje bij ons ook. Van tijd tot tijd ga ik er even snuffelen, in de boeken, of geurige wierook kopen, een aparte verjaardagskaart, een CD, een bijzonder cadeautje.

Als ik het winkeltje binnenstap is dat altijd wel met een wat dubbel gevoel. Al die spiritualiteit in geuren en kleuren kan een mens ook teveel worden. 

Terwijl ik er vandaag langsliep zag ik in de etalage Jan Mulder liggen. Voor maar 2,50!

Ik ga naar binnen, pak een exemplaar en sla het open op de eerste bladzijde … mijn oog valt direct op deze woorden … provincie Groningen … stilte … geluk.

Dan hoef ik niet meer na te denken en vijf minuten later loop ik met mijn nieuwe aanwinst naar huis.

De titel is Doodstil en het is speciaal geschreven voor de Maand van de spiritualiteit. Die combinatie met Jan Mulder roept nog meer nieuwsgierigheid op.

Thuis lees ik de achterkant nog eens goed:

Mulder schrijft in Doodstil over de wonderschone stilte die hij zich nog herinnert uit zijn jeugd: ‘We gaan voor de fijne stilte, met een zangvogel erbij, een eenmotorig vliegtuigje hoog in de lucht, een boom vol zoemende bijen erbij kan ook.’ Maar als hij de hysterie van de oprukkende windmolens in zijn achtertuin opmerkt is het gedaan met de rust. Het drijft hem tot wanhoop en diep vanbinnen weet hij dat hij een bloedige strijd tegemoet gaat, een conflict tussen goed en kwaad, stilte en lawaai, rechts en links, vrouw tegen man. 

Voordat ik begin te lezen ben ik ook wat verontrust. Gaat dit boek het mooie plaatje dat ik in mijn dromen van de provincie Groningen gemaakt heb verpesten? Wil ik het wel weten?

En … zo'n klein, dun boekje, dat lees ik toch even tussendoor, dacht ik.

Ik heb me vergist. Het blijkt een vermomde dikke pil te zijn.

De schrijver haalt er Jan en alleman bij en daar wil ik dan weer meer van weten. Ik wil het bevatten, snappen waar het over gaat, wat hij bedoelt.

Bewust ga ik nog geen recensies op internet lezen, ik ben te gemakkelijk te beïnvloeden.

Ik moet dit boek in stukjes lezen, het kan gewoon niet lekker in mijn - te snelle en dus oppervlakkige tempo - manier gelezen worden, de schrijver raakt mij dan kwijt of … raak ik de schrijver kwijt?

Weer van vooraf aan beginnen, maar dan met mijn ontdekte truuk om het oppervlakkig lezen tegen te gaan: Van tijd tot tijd gedeeltes hardop lezen.

Ik ga nu eerst verder lezen … wordt vervolgd.

Vervolg, 24 februari 2013

Ik heb het boek uit en het voelt wat dubbel. Zoals ik hierboven al zei haalt Mulder er Jan en alleman bij. Ontelbaar veel namen komen voorbij, een druk gedoe om stilte te beschrijven.

Ik zit met boek én laptop op schoot. Dat leest niet lekker door. Maar wat heb ik er aan als ik niet weet wie Mulder citeert en waarom? Dan heb ik het boek in no-time uit, maar begrijp er nog niks van.

Of doe ik weer te ingewikkeld? Moet ik het allemaal wat luchtiger bezien?

Ik ga op zoek naar recensies … en ik lees daar wat ik ook ervaar, maar dan beter verwoord.

*proest* zie ik aan het eind van het overzicht met recensies op een site een link naar m'n eigen blog staan! Kan het alleen niet weer vinden.

Het boek roept al lezende soms ergernis op en laat me dan weer in de lach schieten.

Ik vond het leuk om te lezen, was geboeid en het heeft me in ieder geval weken beziggehouden. Ook heeft Mulder me na laten denken: Ik dacht ook altijd wat kan je nou tegen windmolens hebben, alles beter toch dan een kerncentrale? 

Nu weet ik dankzij Mulder toch beter. Parken vol windturbines van tweehonderd meter hoog? Die behalve de vervuiling ook een godskolereherrie maken? Ik heb er nu een andere idee over.

En dat allemaal voor 2,50!

Dominic van Vree

Op 18 september 2011, tijdens onze derde ‘vekaanzie’ mochten wij aanwezig zijn bij de première van de wonderschone voorstelling Verdwaald Verlangen, de eerste voorstelling sinds 1974 waarin Dominic van Vree zelf in meespeelde. Hij zei daar op zijn website over:

Logisch, want het was een voorstelling, waar ik mijn ervaringen met mijn dementerende moeder in verwerkte. Wie anders dan ik die het verhaal, samen met Niels Smit Duyzentkunst en Hesther le Grand, moest vertellen. Het resultaat was boven alle verwachtingen. 

Verdwaald Verlangen is geschreven in 2010. De voorstelling ging in mei 2011 in de kerk van Eenum in première. In september 2011 speelden we de première van de langere tourneeversie in de doopsgezinde kerk in Oude Boteringestraat in Groningen.

Vanaf dat moment is Verdwaald Verlangen regelmatig gespeeld. In kerken in Groningen, Drenthe en Friesland, op kleine cultuurpodia en we sloten af op 9 december 2012 in theater Perdu, Amsterdam. 

De voorstelling is 48 keer gespeeld.

We waren toen zeer onder indruk en bedachten dat we deze man in de gaten moeten houden, daar wilden we wel meer van zien en horen …

In een bericht van RTVNoord zag ik dat hij gisteren onverwacht is overleden, op 57-jarige leeftijd.

Ik vind het een voorrecht dat ik hem toendertijd de hand heb mogen schudden ...


Bedankt  'anoniem' voor de link van Vreesmij, mooi om nog eens na te lezen.

Dinsdag Dicht (60)

Wat zöchste en wat wilte
Op 't wad in wiede stilte?

fragment Op 't wad, D.S. Hovinga, Oogst van mien aner laand

Kerstcadeau

Als men weet dat je gek van Groningen bent krijg je ook leuke kerstcadeaus, zoals dit prachtige boek.

Unieke foto's in een tijd van wederopbouw van 'Stadjers', de mensen op straat, aan het werk en tijdens sport en spel.