Ameland, dag 2

Mijn wens van gisteravond wat het weer betreft komt uit. Strakblauwe lucht met zonneschijn. Wel stevige wind uit het westen. We gaan vandaag het westelijk deel van het eiland verkennen, dus dat wordt wind tegen op de heenweg, maar windje mee terug. Na het heerlijke ontbijt (met een glaasje champagne) gaan we eerst fietsen huren.

We worden gewaarschuwd dat sommige fietspaden langs de kust onder water staan, dus nemen we eerst het fietspad langs de Verbindingsweg, mooie naam maar wel een beetje saai langs zo'n autoweg.

We nemen een zijweg om te kijken hoe het is, bij de Roosduinen … er ligt zelfs nog een restje sneeuw.

Maar helaas we kunnen niet verder en moeten toch terug naar de weg.

We rijden toch wel langs veel moois, zoals mooie paardjes, ganzen en aalscholvers op het land, wondermooie wolkenluchten, het is geweldig, hoewel ik amper vooruit kom op de fiets … m.a.w. ik trap me te pletter.

Als we uiteindelijk bij de Vuurtoren aankomen, blijkt hij gesloten … we waren nou net van plan om naar boven te gaan, wel lopend alle 236 treden van de 55 meter te beklimmen. We gaan nu maar even het strand op, zo prachtig!

The Sunset Beachclub is helaas gesloten, maar we 'breken' in op het terras en gaan een meegenomen broodje opeten, in de zon en met die heftige wind.

Geweldig vind ik het hier! 

Daarna gaan we het dorpje Hollum bekijken, mooi kerkje en dan toch wel weer tijd voor een wijntje, 't is vakantie nietwaar … en met erwtensoep. Gelukkig begint m'n vegetarische challenge pas 13 februari, want hoewel ik wat worst overhevel naar Man zit ik natuurlijk niet vegetarisch te eten nu. Ik zei het al eerder, vegetarisch op vakantie blijft lastig! 

Maar ik hou het wel eerlijk bij.

We zitten in De Griffel in Hollum, een voormalig schooltje, prima plek. Zoals ze daar de wijnglazen schenken ... daar zou men bij ons een voorbeeld aan kunnen nemen!

Dan stappen we weer op de fiets, nu windje mee, dat is ook wel wat.

We kiezen voor het lange schelpenpad langs de noordzijde van het eiland, door Ballumer- en Zwanewaterduinen.

Bij de Nesserduinen krijgen we op het allerlaatst toch nog natte voeten en enkels.

Tot drie keer toe negeren wij als rechtgeaarde eigenwijze toeristen het advies 'Keer om'. Dat gaan we weten.

Hoewel we op de heenweg niet over de ondergelopen fietspaden durfden, zijn we op de terugweg vermeteler.

Ik fiets Mijn Architect achterna, de neiging om af te remmen onderdrukkend, want dan lig ik straks, met hevige boeggolven en kloppend hart volg ik mijn man.

Opgelucht kijken we elkaar aan, was dat nou alles? Nee dus, ik voel hoe het schelpenpad modderig en trekkend steeds dieper gaat. Onze 'outdoorschoenen' laten het betreffende waterdichtheid afweten, ik voel ijskoud water door m'n sokken en maillot dringen en krijg de slappe lach. Hoe moet dat straks, het sjieke hotel in, waar net nieuwe luxe, superdikke vloerbedekking gelegd is?

We trekken onze schoenen en sokken voor de hotelingang uit, er zit niemand bij de receptie, en op natte voeten lopen we snel de trap op naar onze kamer.

Onze schoenen zetten we op en onder de enige radiator, wel met een handdoekje erbij en zetten de thermostaat op stand 5, alles moet morgen weer droog zijn, want dan gaan we voor fietstocht nr. 2.

Ameland, dag 1

Vroeg opstaan vanmorgen, we willen de eerste boot naar Ameland nemen.

Een mooie zonsopgang … maar morgenrood, brengt water in de sloot? 

Ontbijt in de B&B.

We gaan met de bus naar Holwerd. Halverweg stapt een man in, met een dikke Friese sjaal, met de blauwe banen en de rode pompeblêdden en Heerenveen erop. Dat zal wel een Fries zijn zeg ik nog.

Begint die man in het Duits tegen ons te praten, humor!

Op de boot, De Sier, haalt Mijn Architect twee koffie, niet echt lekker en voor hem zelf een saucijzenbroodje, waar je ook niet blij van wordt. Hij realiseert zich dat het soms van zo'n vanzelfsprekendheid is om iets te nemen, zonder na te denken, gewoon omdat de situatie het oproept. Wat een onzin eigenlijk, we hadden net uitgebreid ontbeten. Ik vond het een mooie bewustwording en we besluiten ons niet meer zo te laten misleiden. Verder genieten van de overtocht.

Aangekomen op Ameland, voor ons allebei de eerste keer, stappen we in de bus die ons naar hotel Van Heeckeren in het dorp Nes brengt. Een aangename verrassing, het hotel en onze kamer. Drie nachten voor twee personen met champagne-ontbijt voor 140 euro.

Als we geïnstalleerd zijn gaan we Nes bekijken. Het begint wat te hagelen en te regenen en o, o, wat is het koud. Maar we zetten dapper door. We willen zee zien.

We lopen door het Nesserbos naar het strand en zien dat strandpaviljoen De Buren van Nes open is. Dat wordt een kop erwtensoep! Als we weer opgewarmd zijn lopen we naar het Natuurcentrum, met info over het ontstaan van de Wadden.

Er zijn kleine aquariums en een groot aquarium met een stukje nagebouwde Noordzee, waarin hondshaaien zwemmen. Vooral de eieren van deze dieren zijn fascinererend.

Filmpje komt nog.

De stekelrogjes lijken aan de onderkant een vriendelijk gezichtje te hebben.

We gaan met de lift naar het uitzichtplateau op de toren, met mooi uitzicht, maar het is ijskoud, dus gauw weer naar binnen.

Na al deze leuke educatie lopen we terug naar het dorp en krijgen bij restaurant Rixt een welkomsdrankje aangeboden en wel een glas champagne. We besluiten daar vanavond te gaan eten.

De vegetarische keus bestaat uit quiche en een vega wrap, een tortilla gevuld met groenten en curry, geserveerd met rijst, salade en salsa. Die kies ik, lekker hoor, maar ik kijk toch met een klein schuin oog naar de kabeljauwfilet in wittewijnsaus van Mijn Architect.

Net als in Groningen zijn ze hier ook niet kinderachtig met de inhoud van een glas wijn, hier geen zuinig laagje in het glas.

We moeten ook nog een Amelander kruidenbittertje proeven en volgens de ober ook een Nobeltje, een Amelander likeurtje, anders kan je geen vergelijking maken. Ik vind de eerste het lekkerst. Genieten hoor, al dat eten en drinken!

Hopelijk is het morgen wat beter weer.

Leeuwarden

We gaan een paar daagjes weg. In de loop van de ochtend pakken we de trein naar Leeuwarden.

We gaan nu naar Friesland i.p.v. Groningen omdat ik een zeer aantrekkelijke aanbieding voor drie dagen Ameland vond.

We overnachten in Leeuwarden in B&B de Roos, ook niet te duur, mooie kamer.

Een aparte ervaring, de deur open je met een code, het ontbijt staat in de koelkast klaar, je broodjes bak je 's morgens zelf. Eventuele problemen handel je per telefoon af. De eigenares komt de volgende morgen rond tien uur, maar dan zijn wij alweer weg, via Holwerd naar Ameland.

We nemen de bus terug naar het centrum en bekijken een klein stukje van Leeuwarden. Het nieuw gebouwde museum gaat (helaas) pas in september open.

We gaan eten bij een restaurant met de leuke naam Café Café, en hoewel ik vlees en vis aan het beperken ben, kies ik toch voor de gamba's (de vegetarische gerechten vind ik niet aantrekkelijk klinken, bladerdeeg met paddestoelen of die eeuwige quiche). Gamba's met knoflooktagliatelle en rode pestosaus, erg lekker! Maar ik merk hoe lastig het is om op vakantie lekker vegetarisch te eten, laat staan veganistisch.

We nemen allebei ook een nagerecht, eten de helft en ruilen dan. Cointreau pannacotta en suikerbroodvla met een crostini van suikerbrood en rumrozijnenijs. Jammie!

We gaan terug naar onze selfservice B&B en slapen prima!

Doodstil

Net zo lang als wij hier (nog steeds in het westen), in onze straat wonen, zolang zit er ook al een esoterisch winkeltje, een newageboekwinkel.

Wij noemden het vroeger wel onze eigen Oibibio, want alles wat ze daar destijds verkochten, vond je in het winkeltje bij ons ook. Van tijd tot tijd ga ik er even snuffelen, in de boeken, of geurige wierook kopen, een aparte verjaardagskaart, een CD, een bijzonder cadeautje.

Als ik het winkeltje binnenstap is dat altijd wel met een wat dubbel gevoel. Al die spiritualiteit in geuren en kleuren kan een mens ook teveel worden. 

Terwijl ik er vandaag langsliep zag ik in de etalage Jan Mulder liggen. Voor maar 2,50!

Ik ga naar binnen, pak een exemplaar en sla het open op de eerste bladzijde … mijn oog valt direct op deze woorden … provincie Groningen … stilte … geluk.

Dan hoef ik niet meer na te denken en vijf minuten later loop ik met mijn nieuwe aanwinst naar huis.

De titel is Doodstil en het is speciaal geschreven voor de Maand van de spiritualiteit. Die combinatie met Jan Mulder roept nog meer nieuwsgierigheid op.

Thuis lees ik de achterkant nog eens goed:

Mulder schrijft in Doodstil over de wonderschone stilte die hij zich nog herinnert uit zijn jeugd: ‘We gaan voor de fijne stilte, met een zangvogel erbij, een eenmotorig vliegtuigje hoog in de lucht, een boom vol zoemende bijen erbij kan ook.’ Maar als hij de hysterie van de oprukkende windmolens in zijn achtertuin opmerkt is het gedaan met de rust. Het drijft hem tot wanhoop en diep vanbinnen weet hij dat hij een bloedige strijd tegemoet gaat, een conflict tussen goed en kwaad, stilte en lawaai, rechts en links, vrouw tegen man. 

Voordat ik begin te lezen ben ik ook wat verontrust. Gaat dit boek het mooie plaatje dat ik in mijn dromen van de provincie Groningen gemaakt heb verpesten? Wil ik het wel weten?

En … zo'n klein, dun boekje, dat lees ik toch even tussendoor, dacht ik.

Ik heb me vergist. Het blijkt een vermomde dikke pil te zijn.

De schrijver haalt er Jan en alleman bij en daar wil ik dan weer meer van weten. Ik wil het bevatten, snappen waar het over gaat, wat hij bedoelt.

Bewust ga ik nog geen recensies op internet lezen, ik ben te gemakkelijk te beïnvloeden.

Ik moet dit boek in stukjes lezen, het kan gewoon niet lekker in mijn - te snelle en dus oppervlakkige tempo - manier gelezen worden, de schrijver raakt mij dan kwijt of … raak ik de schrijver kwijt?

Weer van vooraf aan beginnen, maar dan met mijn ontdekte truuk om het oppervlakkig lezen tegen te gaan: Van tijd tot tijd gedeeltes hardop lezen.

Ik ga nu eerst verder lezen … wordt vervolgd.

Vervolg, 24 februari 2013

Ik heb het boek uit en het voelt wat dubbel. Zoals ik hierboven al zei haalt Mulder er Jan en alleman bij. Ontelbaar veel namen komen voorbij, een druk gedoe om stilte te beschrijven.

Ik zit met boek én laptop op schoot. Dat leest niet lekker door. Maar wat heb ik er aan als ik niet weet wie Mulder citeert en waarom? Dan heb ik het boek in no-time uit, maar begrijp er nog niks van.

Of doe ik weer te ingewikkeld? Moet ik het allemaal wat luchtiger bezien?

Ik ga op zoek naar recensies … en ik lees daar wat ik ook ervaar, maar dan beter verwoord.

*proest* zie ik aan het eind van het overzicht met recensies op een site een link naar m'n eigen blog staan! Kan het alleen niet weer vinden.

Het boek roept al lezende soms ergernis op en laat me dan weer in de lach schieten.

Ik vond het leuk om te lezen, was geboeid en het heeft me in ieder geval weken beziggehouden. Ook heeft Mulder me na laten denken: Ik dacht ook altijd wat kan je nou tegen windmolens hebben, alles beter toch dan een kerncentrale? 

Nu weet ik dankzij Mulder toch beter. Parken vol windturbines van tweehonderd meter hoog? Die behalve de vervuiling ook een godskolereherrie maken? Ik heb er nu een andere idee over.

En dat allemaal voor 2,50!

Dominic van Vree

Op 18 september 2011, tijdens onze derde ‘vekaanzie’ mochten wij aanwezig zijn bij de première van de wonderschone voorstelling Verdwaald Verlangen, de eerste voorstelling sinds 1974 waarin Dominic van Vree zelf in meespeelde. Hij zei daar op zijn website over:

Logisch, want het was een voorstelling, waar ik mijn ervaringen met mijn dementerende moeder in verwerkte. Wie anders dan ik die het verhaal, samen met Niels Smit Duyzentkunst en Hesther le Grand, moest vertellen. Het resultaat was boven alle verwachtingen. 

Verdwaald Verlangen is geschreven in 2010. De voorstelling ging in mei 2011 in de kerk van Eenum in première. In september 2011 speelden we de première van de langere tourneeversie in de doopsgezinde kerk in Oude Boteringestraat in Groningen.

Vanaf dat moment is Verdwaald Verlangen regelmatig gespeeld. In kerken in Groningen, Drenthe en Friesland, op kleine cultuurpodia en we sloten af op 9 december 2012 in theater Perdu, Amsterdam. 

De voorstelling is 48 keer gespeeld.

We waren toen zeer onder indruk en bedachten dat we deze man in de gaten moeten houden, daar wilden we wel meer van zien en horen …

In een bericht van RTVNoord zag ik dat hij gisteren onverwacht is overleden, op 57-jarige leeftijd.

Ik vind het een voorrecht dat ik hem toendertijd de hand heb mogen schudden ...


Bedankt  'anoniem' voor de link van Vreesmij, mooi om nog eens na te lezen.

Dinsdag Dicht (60)

Wat zöchste en wat wilte
Op 't wad in wiede stilte?

fragment Op 't wad, D.S. Hovinga, Oogst van mien aner laand

Kerstcadeau

Als men weet dat je gek van Groningen bent krijg je ook leuke kerstcadeaus, zoals dit prachtige boek.

Unieke foto's in een tijd van wederopbouw van 'Stadjers', de mensen op straat, aan het werk en tijdens sport en spel.

Koopzondag in Groningen

Na een uitgebreid ontbijt in het hotel in Winschoten steken we over naar het station en gaan weer met de Arriva naar Groningen.

De rubber schoenzool van Man maakt bij elke stap een zuchtend geluid. Er zit een gat in. Man is niet zo modegevoelig, doet erg lang met z'n schoenen, loopt liever op gympen, maar ik besluit: je krijgt nieuwe winterschoenen van mij, voor de kerst. Het is koopzondag en uitverkoop.

Als ik in de etalage van Fred de la B. kijk zie ik prachtige schoenen, afgeprijsd, bijna de helft van de prijs en in zijn maat.

Daar kan hij weer jaren mee voorruit, met zulke sjieke schoenen.

Ook bij het passeren van SissyBoy wil ik even naar binnen, die hebben we niet in Gouda.

Daar een leuk rokje gevonden, ook halve prijs.

We gaan koffiedrinken in Huis De Beurs en gaan zonder erg naast J&K zitten … wat een toevallige, leuke ontmoeting!

Al ons geld weer uitgegeven in Groningen en inmiddels is het helaas weer tijd om de trein terug te nemen. Het waren weer twee heerlijke dagen daar in het Noorden!

Nu op naar de kerst.

Call me Skinny

Call me Skinny treedt op in Winschoten. Maar we zijn vorige week nog in Groningen geweest. 

Ach kom op, we gaan!

We sturen een mailtje naar J&H in Westerlee dat we in de buurt zijn, of we langs kunnen komen voor een bakkie, we boeken een hotel en pakken rond tienen de trein.

Als ik het tafeltje in de trein naar beneden klap zie ik een vieze vlek van opgedroogde chocolademelk (vermoed ik), getsie denk ik … maar als ik beter kijk zie ik er opeens een vogel in, als een soort Japanse penseelschildering, eigenlijk wel een mooi kunstwerkje.

Hoe dichter we bij Groningen komen hoe grijzer het wordt. Alle kleur is verdwenen, zeker als we in de Arriva naar Winschoten zitten rijden we door een zwart-wit landschap.

Aan het blauwe hek zie je dat het toch echt een kleurenfoto is.

Het ziet er ijzig koud uit, maar we zitten lekker warm in de trein.

Na het inchecken in het hotel gaan we weer naar buiten om ergens een kop soep te gaan eten. Ik zie een stadsbus aankomen en we springen erin. We zijn de enige passagiers en Man maakt een praatje met de chauffeur. We rijden een stukje mee en stappen dan weer uit. Na de soep gaan we naar Westerlee waar onze vrienden wonen. We zouden kunnen lopen, dat is een half uur, maar we weten de weg niet goed. We nemen weer een bus tot halverwege en lopen de laatste 20 minuten naar het huis van J&H.

Alvast een beetje ervaring opdoen hoe het hier gaat zonder auto.

Het is flink aan het dooien en de kou valt reuze mee, zeker als we flink doorstappen. Heerlijk vind ik het te lopen door dat lege, harde landschap. Een lichtgekleurde buizerd vliegt een stukje naast ons met mee.

We hebben een uitermate gezellige middag en we kunnen ook blijven eten. Als we vertrekken gaan we niet meer lopen, we nemen een soort buurttaxi. We laten ons bij Boelies Pub afzetten en worden hartelijk begroet door Tommy en Daan van Call me Skinny.

De eerste band, The Human Animals speelt stevige muziek, maar ze zijn erg goed.

Call me Skinny vinden wij toch zo leuk! Dat wordt nog wat met die jonge knullen. Super optreden!

Wat (vage) foto's en filmpje.

Nachtje Loppersum en een nieuw boek

Over eten en lezen

Na afloop van de mooie middag gisteren in het Groningse filmhuis, pakken we de trein naar Loppersum. We overnachten in Hotel Spoorzicht, ik had daar nog een bon van die op moest.

We aten daar ook, maar dat was het toch niet helemaal.

Niet dat het eten slecht was, maar ik vond de kwaliteit-prijs niet helemaal in verhouding (driegangenmenu 27,50).

Ik koos als voorgerecht de chiogga-biet met salade en kruidendressing. Zag er prachtig uit, die biet, maar was rauw en koud en had weinig smaak.

Bij het kiezen van het hoofdgerecht had ik niet goed opgelet, ik bestelde eend, ik was van mening dat ik eendeborst had gelezen, het bleek eendebout te zijn, namelijk 'gekonfijte wilde eendenbout met zuurkoolstamppot en jeneverbessaus'.

De zuurkool was lekker, de saus heerlijk en apart, maar de eendeboutjes … ik kreeg dat beetje vlees wat er aan zat er niet af.

Toen ik dat vertelde aan de uitermate vriendelijke serveerster zei zij: ja maar het is wel wilde eend. Dat heb ik nooit eerder gegeten, blijkbaar hoort dat zo, ik vond het een taai en droog boutje.

Jammer, ik vind eend meestal wel lekker en dit was hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik vlees eet.

Het dessert was lekker, 'Granaatappel bavarois in roodfruit soepje'.

Verder waren we de enige gasten in het restaurant en dat is ook altijd een beetje raar.

We slapen heerlijk, onze kamer zit bij het linkerraam op het balkon. Het is doodstil, hoewel we de ramen openzetten horen we niks. We zijn eerder in Loppersum geweest, in 2008, het is een plaatsje met prachtige huizen. We hebben toentertijd een architectuurwandeling gedaan.

Het voormalige stationsgebouw stond leeg. We hoopten toen dat het bewaard zou blijven. Inmiddels is het opgeknapt en in gebruik als een verzamelkantoor.

De volgende morgen nemen we geen ontbijt, want dan zou er 30 euro bijkomen, dat zou het prijsbewuste nachtje wel weer onnodig duur maken. We nemen een kop cappuccino en wandelen naar het station.

Op station Groningen kopen we een broodje voor onderweg en nemen dan de trein terug naar Gouda.

In de trein lees ik verder in m'n nieuwe aanwinst, van Karel ten Haaf, het boek van de straat, prozie en poëma.

Op de voorkant staat een schaal met eierballen en daarvan ken ik de schrijver. Via zijn site kwam ik in voor het eerst in aanraking met deze Groningse lekkernij.

Ik durf het boek al lezende niet rechtop te houden, even voor de foto dan …

 … maar verder hou ik de achterflap verborgen voor de blikken van medereizigers.

Daar staat voluit een stevige naakte dame op pumps, (leeftijd overgangstergirl) met een geschoren vagijn.

Dit is het tweede boek dat ik uit nieuwsgierigheid koop (het eerste was van Daniel Dee, wat me niet zo goed bekwam) en niet helemaal gerust begin ik te lezen. Het is een wonderlijk, maar interessant boek. Ik wordt heen en weer geslingerd door de gedichten waar ik om moet schaterlachen, dan weer wat ranzige foto's, tot het verontrustende verhaal Witte koorts, wat ik achterelkaar uitlees, inclusief noten.

Alleen het laatste verhaal Mijn nieuwe roman, kom ik niet erg doorheen. Het uitzicht leidt af.

Maar het allerbeste van het boek en wat de aanschaf extra gerechtvaardigd maakt, is hoe de schrijver een vrouw op leeftijd beschrijft.

Daar werd ik helemaal blij van, dat wist ik niet dat dat bestond, dat het ook zo bekeken kan worden.

Niet nodig om met weemoed terug te denken aan hoe het was of jammer vinden dat er nooit meer een bouwvakker naar je fluit.

Ik vind mezelf weer helemaal goed zo. Bedankt Karel ten Haaf!


Update mei 2019: We kregen het verdrietige bericht dat Karel ten Haaf is overleden.