Dagje strand Delfzijl (2)

Net als vorig jaar willen we weer een dagje naar het strand. Dit gaat waarschijnlijk een jaarlijks terugkerend iets worden. Het strand van Delfzijl is een bijzondere plek, met aan de ene kant het gevoel van nep en aan de andere kant geeft het zo'n prettig strandgevoel. We gaan weer eerst iets dinken bij het Eemshotel. Helaas zijn op het terras alle plekjes in de schaduw bezet, zodoende gaan we binnen zitten, maar dat is toch minder leuk.

We wandelen over het strand en als ik een foto van Henny wil maken, vraagt een voorbijganger of hij een foto van ons samen zal maken. Dat is goed, maar hij begint al te knippen terwijl we nog niet goed zaten, en ook weer als we opstaan. Hilarisch als we de vele foto's die hij nam achteraf terugzien. 

\

Aan het eind van het strand komen we weer het tentje op poten tegen waar we vorig jaar nog een patatje aten. Nu is het gesloten. Best een lastige plek om een onderneming rendabel te houden. Voor ons wel jammer, want we vinden het een fantastisch plekje.

Op de terugweg, na eerst nog op de goedkoopste plek van Groningen (Uithuizen) getankt te hebben, rijden we naar Noordpolderzijl om dan daar maar een terrasje te pakken, wat geweldig was, met leuke gesprekken met mede-bezoekers.

Het was echt weer een heerlijk stranddagje!

Een nieuw kippenverblijf (3)

Vandaag gaan Ta en Ruby verhuizen naar hun nieuwe stek. Ik heb in het nachthok een dikke laag hennepstrooisel gelegd. In het legnest extra tabakstelen, boekweitdoppen en boerenwormkruid. Lekker knus.

Mijn broer mag het lint doorknippen, hij heeft zoveel bijgedragen aan de totstandkoming van dit project. Hiermee verklaren wij het nieuwe kippenverblijf voor geopend. Ik heb er lang genoeg op moeten wachten!

Dan de kipjes halen. Best stressvol, ze houden er niet van om opgepakt te worden. Nu we ze toch in handen hebben, gelijk maar een drupje anti luis/worm in het nekje.

Eerst in de voorren, dan kunnen we de konijnenrekjes uit de oude ren halen en daarmee een stukje afzetten, wat ik ingezaaid heb met ‘kippentuintje’, hoewel het niet echt de tijd is om te zaaien, denk ik.

Eerst vonden de kippen alles interessant, nieuw scharrelplekje, maar opeens waren ze het zat, alsof ze zeiden: ‘Was leuk, maar nu willen we weer naar huis!’ Ruby begon als een gekooide tijger langs het hek heen en weer te lopen. Ze kunnen niet vliegen, maar wel heel hoog springen. Ruby sprong bijna over het hek van de voorren. Dus toen deze ren afgesloten. Toen de zon bijna onderging werd Ta onrustig. Hij wist niet waar hij naar toe moest om te slapen.

Ik heb ze maar zelf in het nachthok gezet. De volgende morgen kwamen ze niet naar buiten.
Ze snapten het nieuwe trapje niet. Ruby had het de komende dagen wel door, maar Ta snapte het niet. We hebben het trapje een paar keer veranderd. We dachten ook dat Ta het niet zag, het hok is van zwart materiaal en het is nogal donker binnen. Ik had ergens gelezen dat kippen in donker slecht zien. Dus zette ik een lampje binnen. Ta viel ’s morgens telkens van het trapje. Snapt hij het niet of ziet hij het niet? Dus maakten we een beveiliging, een soort trapleuning. Nu ging het iets beter, maar toch nog niet helemaal naar onze zin.
De rennen waren inmiddels geaccepteerd. Ze onderzochten alle plekjes en hoekjes. Ze vonden gauw een favoriet plekje onder het leghok, beschut en droog.
Ik had geen idee dat kippen zo honkvast zijn, wat een gedoe, zo'n verhuizing. Gelukkig is dit verblijf permanent. Al gauw kwamen we er achter waarom Ta zoveel moeite met het trapje had. 

Monnikenwerk

Wij halen wekelijks heerlijke groente bij de Animaheert in Den Andel. De mensen die de ecologische tuinderij runnen, Anjet en Marc, zijn ook kunstenaars.

Zij doen weer meer met Monnikenwerk, de vijfde editie van het project van kunstenaars die werken in de stille middeleeuwse kerken. Wij gingen vandaag kijken bij Anjet in de kerk van Eenrum. We waren nog niet eerder in dit mooie kerkje geweest.

Anjet hakt zes cirkelsegmenten uit Ierse hardsteen, en die staan voor een eeuwenoud getijdengebed.

Een nieuw kippenverblijf (2)

Verder met het nieuwe kippenverblijf.

We hebben kippengaas onder de toekomstige ren langs het schelpenpaadje gelegd: gras wegsteken, gaas neerleggen en gras terugleggen. Het gaas loopt ook een stukje onder het schelpenpaadje door. Het gras heeft nog tijd genoeg om te herstellen.

We hebben betonplex volgens tekening laten zagen. De keuze viel op dit materiaal omdat ik zo weinig mogelijk naden en kieren wil en glad materiaal wat heel makkelijk schoon te maken is. De naden worden dichtgekit met gifvrije kit. Volgens mij is het geheel vrijwel bloedluisvrij. Mocht het toch ontstaan, is het super simpel te verwijderen.

De delen passen als een puzzel in elkaar. Dat klinkt makkelijker dan het is, het is nog een heel gepiel.

Ik heb drie compartinenten bedacht, met allemaal simpel verwijdbare schotten.

Bovenin een bergruimte voor voer e.d. In het midden het nachthok en onderin ook een bergruimte, er past precies een baal hennep in, maar kan ook opengelaten worden voor als we meerdere hennen krijgen, als schuilplaats bij slecht weer.

Om alles goed in elkaar te schroeven waren wel wat Houdini-achtige capriolen nodig, gelukkig is mijn broer wel lenig en heeft geen last van claustrofobie.

Nu was het betonplex natuurlijk al aan de prijs, helemaal lachen werd het toen we een prijs van het buiswerk, de verbindingen en klemmen e.d. uitrekenden. Gekkenwerk. En dat was nog zonder gaas.

Als je moet bezuinigen word je wel inventief. Ik vond al googelend tweedehands bouwhekken voor zo'n 30 euro per stuk, in Friesland. De mazen zijn te groot, maar het is toch nog steeds goedkoper om daar dan weer gaas tegen aan te maken. We bestellen er vier!

We hebben nog wat over van de houten geveldelen van de uitbouw, van siberisch larix, en zo wordt het kippenverblijf bijpassend bij de keuken.

De ‘Broek’, een dubbele Esdoorn, die in nogal slechte staat was en afgezaagd is, zal de constructie van het dak van de ren dragen. Nu zal dat gewoon een net zijn, maar mocht het ooit nodig zijn, betreffende vogelgriep, is een dicht dak vrij makkelijk te realiseren.

De ren krijgt ook twee gedeeltes. Eentje helemaal dicht, met gaas met fijne mazen, superveilig voor als we niet thuis zijn en eentje die wat meer open is. Ook kan ik delen afzetten voor als er gras bijgezaaid moet worden.

Er komen, behalve de toegangsdeur met automatisch deurtje, nog vier gaasdeurtjes. De hoofddeur, een achterdeur (om eitjes te pakken), een tussendeur die de twee rennen verbindt en een zijdeur. Ik beits het raamwerk zwart, omdat we nog een blik hadden staan en omdat het mooi bij elkaar past.

De ren aan de terraszijde is het meest open, met gewoon kippengaas, zodat we de kipjes goed kunnen zien.

Nou zal een buizerd niet zo gauw hier in de tuin komen, we spannen voor de zekerheid toch gaas over het geheel, dat lag nog in de schuur van mijn broer, dus komt prima van pas.

Ik ben zo blij met dit nieuwe verblijf, volgende week plannen we de verhuizing, hopelijk vinden Ta en Ruby het net zo leuk als ik!

Donderdag-Kwelderdag (2)

O ja, ik had het voornemen om elke donderdag even naar de kwelder te gaan. Bijna vergeten, maar niet helemaal. Het was een drukke dag en hoe heerlijk is dan een vlucht naar de kwelder?

Toen ik boven op de dijk stond zag ik veel auto’s aankomen. Gauw maar de kwelder op. Hoewel deze mensen meestal net een ander stukje opgaan.

De melkdistels worden steeds pluiziger:

Als je de bloemen van Lamsoor van dichtbij bekijkt, zie je pas hoe mooi ze zijn:

Ik loop tot aan het water en pluk een beetje zeekraal. De koeien kijken me nieuwsgierig na.

Het kan niet anders, je komt hier tot rust.

Op de terugweg fiets ik langs de rij geparkeerde auto's

Ik heb er geen verstand van, maar als ik modellen anders dan anders zie, kijk ik wel even wat het merk is.

Ik zag Porsche, Jaguar, Alfa Romeo. Luxe karren hebben deze natuurvrinden. In totaal stonden er 29 auto’s. Valt mee, ik heb er ook wel eens honderd geteld.

Liever zie ik ze niet, een beetje egoïstisch, als ik hier ben wil ik het graag voor mezelf hebben.

De spelt van Landgoud heeft weer een andere kleur dan vorige week.

Uitgebloeide zuring krijgt de kleur van cortenstaal. Die moet ik ook maar in perk Guillaume zaaien.

Zeekraal gestoofd met bosui en knoflook:

Open Tuinen en Hortus Haren

Van de G&B Open Tuinen Estafette is dit weekend de afdeling Haren/Eelde aan de beurt. We combineren een tuinbezoek in Eelde met de Hortus in Haren. De eigenaars van de tuin in Eelde waren in juni ook bij ons op bezoek. Onze tuinen hebben wel wat overeenkomsten, qua grootte, omzoomd door oude bomen en borders van alle kanten mooi. Hoewel hun tuin wel wat netter is en veel ouder dan de onze.

Een praktische composthoek:

Daarna gingen we naar de hortus. Er was een beeldententoonstelling met veel cortenstaal.

Het was leuk om de Hermitage nog eens te zien, waar we drie jaar geleden hebben overnacht.

De beelden zijn van Herbert Nouwens uit Slochteren.

We klauterden eerst de mooie rotstuin op en lopen daarna naar het arboretum en de Laarmantuin.

Dit prachtige gebouw was ons niet eerder opgevallen, maar aan de stobbe te zien, stond er toen een grote boom voor. Het is 't Huis de Wolf, destijds behorende bij landgoed de Wolf, waar nu de hortus is.

In het Duizend Dingen paviljoen, in de Chinese tuin, exposeert Cathrien Millette met haar tentoonstelling Insecten. Mooi werk in metaal en hars.

De Chinese tuin is nog steeds prachtig, de sfeer, de planten, de bamboe ...

Maar wat schrokken we van de staat van het houtwerk. Hele stukken aan het wegrotten! Twee jaar geleden is een crowdfunding gestart, maar op dit moment is men pas over de helft van het benodigde bedrag.

Het is niet alleen maar achterstallig onderhoud. Bijvoorbeeld een Blauwe regen die het houtwerk ontzet dat kan je toch niet over het hoofd zien, dan grijp je toch eerder in?

We vinden het zorgelijk. Zeker nu de hortus volgend jaar waarschijnlijk aan de gemeente verkocht wordt. Mogelijk vindt men tegen die tijd onderhoud niet meer haalbaar en is het veel lucratiever om er wat sjieke villa's neer te plempen voor de verkoop ...